…To nie był tylko kurz czy kable w środku, jak się spodziewałam.
Poświeciłam na niego latarką telefonu i przez chwilę nie mogłam dostrzec, co widzę. Potem poczułam gęsią skórkę.
Ściana była pokryta czarną pleśnią.
Nie kilkoma małymi plamkami… ale dużą, gęstą, wilgotną plamą, rozpostartą dokładnie tam, gdzie stała łóżeczko. Było jasne, że pleśń rozwijała się tam od dawna. Zapach był ostry, ciężki, jakby samo powietrze było zgniłe.
Cofnęłam się o krok, czując zawroty głowy.
W tej sekundzie wszystko się połączyło. Kaszel. Utrudniony oddech. Noce, kiedy budziłam się w panice.
To nie była astma.
To było coś w ścianie.
Spojrzałam na Bellę. Siedziała obok mnie, lekko drżąc, bolały ją łapy, ale wzrok miała utkwiony w dziurze. Jakby próbowała mi powiedzieć: „To jest problem”.
Poczułam gulę w gardle.
Tego samego wieczoru natychmiast wyniosłam łóżeczko z pokoju i przeniosłam małą dziewczynkę do naszej sypialni. Wywietrzyłam pomieszczenie, otworzyłam wszystkie okna i, szczerze mówiąc, przez resztę nocy nawet nie zmrużyłam oka.
Następnego ranka zadzwoniłam do firmy specjalistycznej. Przyszło dwóch mężczyzn, sprawdzili ścianę, a jeden z nich skinął poważnie głową.
— Proszę pani, tu jest toksyczna pleśń. I to nie tylko wczoraj, ale i dziś. Prawdopodobnie od miesięcy.
Nie mogłam oddychać.
— A… dziecko?
— Skoro tu siedział… to bardzo możliwe, że wpłynęło to na jego płuca.
Czułam, jakby ziemia usuwała mi się spod stóp.
Następne kilka dni to był chaos. Wyburzyłam całą ścianę i odkryłam rurę, która powoli przeciekała i zatrzymywała wilgoć. Wszystko zostało wyczyszczone, zdezynfekowane i odbudowane. Kosztowało to kilka tysięcy lei, ale to już nie miało znaczenia.
Najważniejsze było dziecko.
Znowu poszłam do lekarza, tym razem do specjalisty. Po badaniach i opowiedzeniu mu wszystkiego, skinął głową:
— Bardzo prawdopodobne, że objawy były spowodowane kontaktem z pleśnią.
Już po kilku dniach od wyprowadzenia jej z pokoju… mała zaczęła czuć się lepiej.
Kaszel stał się rzadszy.
Jej oddech się uspokoił.
I po raz pierwszy od dawna przespała całą noc.
Usiadłam obok niej i cicho płakałam. Z ulgi… i z poczucia winy.
A co, jeśli to nie Bella?
A co, jeśli będę ją ignorować przez kolejne kilka tygodni?
Nawet nie chcę o tym myśleć.
Tego wieczoru usiadłam obok niej, wzięłam ją w ramiona i delikatnie pogłaskałam. Nie byłam już zdenerwowana. Nie byłam już na nią zła.
Wręcz przeciwnie.
— Uratowałaś nas, mała… wyszeptałam do niej.
Bella merdała ogonem, zmęczona, i przytuliła się do mnie.
Czasami myślimy, że zwierzęta „robią głupie rzeczy”.
Ale często wyczuwają rzeczy, których my nie widzimy.
A w naszym przypadku… pies dostrzegł niebezpieczeństwo przed wszystkimi innymi.