Słowa zawisły w powietrzu niczym zepsuty dzwonek. Nikt się nie poruszył. Ani sędzia. Ani prawnicy. Nawet ci na widowni.
Maria wzięła krótki, urywany oddech. Rex się nie poruszył. Przycisnął tylko mocniej jej głowę do kolana, jakby chciał powiedzieć bez słów: Jestem tutaj.
„Maria” – powiedział sędzia Popescu, teraz znacznie łagodniej. „Możesz kontynuować. Nikt cię nie pogania”.
Dziewczynka skinęła głową. Nie patrzyła na nikogo. Tylko na psa.
„Był wieczór” – powiedziała. „Mama gotowała. Ja rysowałam na podłodze”.
Głos jej drżał, ale nie przestawała.
„Przyszedł. Zatrzasnął drzwi. Mama krzyknęła”.
W sali rozległo się westchnienie.
„Schowałam się pod stołem. Rex mnie wtedy zobaczył. Był na zewnątrz. Zaszczekał”.
Adwokat cofnął się o krok. Jego twarz zbladła.
„Mężczyzna odwrócił się do mnie” – kontynuowała Maria. „Powiedział mi, żebym się zamknęła. Miał ten płaszcz… brązowy. I brudne buty”.
Andreea Ionescu poczuła ucisk w piersi. Szczegóły. Wreszcie szczegóły.
„Uderzył moją matkę” – powiedziało dziecko niemal bezgłośnie. „Upadł. Już nic nie mówił”.
W sali sądowej słychać było tylko oddechy ludzi.
„Po tym uciekł. Rex go gonił. Powiedziałam Rexowi. Powiedziałam mu, kim jest”.
Sędzia lekko uderzyła młotkiem.
„Sąd zapisuje zeznania” – powiedziała wyraźnie.
Adwokat Enache zaczął mówić, ale nie był już pewien. Nie było w nim już ironii.
„Sprzeciw…”
„Oddalić” – wtrącił sędzia. „Dziecko opisuje weryfikowalne fakty i szczegóły”.
Policjant na sali podniósł rękę.
„Pani Sędzio” – powiedział. „Pies zaprowadził patrol tej nocy do bloku mieszkalnego w dzielnicy Obor. Zaszczekał na drzwi oskarżonego”.
Po sali sądowej rozległ się szmer.
„Znaleziono tam brązowe buty z błotem” – dodał policjant. „Znaleziono też poplamioną kurtkę”.
Mihai Enache powoli usiadł na krześle. Po raz pierwszy nie miał już nic do powiedzenia.
Maria zamilkła. Wtuliła dłonie w psią sierść i wyszeptała:
„Zrobione”.
Sędzia skinął głową.
„Możesz iść, maluchu”.
Rex wstał pierwszy. Maria szła za nim małymi krokami. Kiedy minęli oskarżonego, odwrócił wzrok.
Po kilku dniach werdykt był jednoznaczny.
Winny.
Przed salą sądową ludzie rozmawiali cicho. Niektórzy płakali. Inni robili znak krzyża.
Maria stała na schodach sądu, jedząc bajgla. Rex obok niej.
Słońce mocno prażyło.
Po raz pierwszy od dawna już się nie bała.
Powiedziała prawdę.
I została wysłuchana.