Ale to nie było w porządku.
Radu leżał tam przez kilka sekund, wpatrując się w sufit. Jego serce biło coraz szybciej.
Potem krzyk rozległ się ponownie.
Tym razem wyraźniej.
Bliżej.
I bez wątpienia… to był Mihai.
Radu nagle wstał z łóżka.
— Pójdę zobaczyć — powiedział stanowczo.
Alina odwróciła się na drugi bok.
— Radu, proszę… nie zaczynaj od nowa…
Ale on już wciągał szlafrok i wychodził za drzwi.
Korytarz był zimny. Cichy, przytłaczający.
Każdy krok odbijał się echem w wielkim domu.
Poszedł prosto do pokoju Mihaia.
Powoli otworzył drzwi.
Lampka przy łóżku była zapalona.
A Mihai… spał.
Cisza.
Za cisza.
Radu podszedł. Oddychał normalnie. Jego twarz była spokojna.
Potem…
krzyk rozległ się ponownie.
Ale nie z pokoju.
Z piwnicy.
Radu poczuł ucisk w żołądku.
Drzwi do piwnicy znajdowały się na końcu korytarza, blisko kuchni.
Nigdy tam nie schodził, odkąd Alina wprowadziła się do domu.
Powiedziała, że to po prostu stare pomieszczenie, pełne niepotrzebnych rzeczy.
„Nie masz tam nic do roboty” – powiedziała mu pewnego dnia z uśmiechem.
Ale teraz…
krzyk wyraźnie dochodził stamtąd.
Radu podszedł do drzwi.
Dłoń mu drżała, gdy trzymał ją na klamce.
Powoli je otworzył.
Ciągły, wilgotny zapach uderzył go w nos.
Ciemność.
Zapalił światło.
Schody prowadziły stromo w dół.
A gdzieś na dole…
usłyszał jęk.
— Tato…?
Radu zamarł.
To był głos Mihaia.
Ale Mihai był na górze.
A może… nie?
Schodził schodami w dół.
Serce waliło mu w gardle.
Kiedy zszedł…
zobaczył.
Stare łóżko.
Łańcuchy.
I…
dziecko.
Słabe.
Blade policzki.
Z łzami na twarzy.
Mihaia.
— Tato… — wyszeptał chłopiec.
Radu poczuł, jak ziemia usuwa mu się spod stóp.
— Mihaia…?
— Zamknęła mnie tutaj… — powiedziało dziecko przez łzy… Ona…
W tym momencie za nim rozległ się hałas.
Radu odwrócił się.
Alina była na szczycie schodów.
Ale już nie była taka sama.
Jej spojrzenie było zimne.
Nieznajomy.
— Nie powinieneś był schodzić, Radu…
W jej głosie nie było już nic ciepłego.
— Co zrobiłeś?! — krzyknął.
— Zaoferowałam ci nowe życie — powiedziała spokojnie. Ale ten chłopak… był przeszkodą.
Radu poczuł narastający gniew.
— Gdzie jest dziecko na górze?!
Alina się uśmiechnęła.
— Nikogo nie ma na górze.
Wtedy Radu zrozumiał.
Dziecko w łóżku… to nie był Mihai.
To był tylko… pozór.
Podstęp.
Kłamstwo.
Pobiegł w stronę schodów, ale Alina już schodziła.
— To już nie ma znaczenia, Radu. I tak za dużo się nauczyłeś.
Ale Radu nie był już tym samym człowiekiem, którym był kilka minut temu.
Rzucił się na nią.
Oboje spadli ze schodów.
Głuchy huk.
Krzyk.
Potem zapadła cisza.
Kilka minut później sąsiedzi dzwonili na policję.
Niebieskie światła oświetlały podwórko willi.
Radu stał na chodniku, trzymając Mihaia w ramionach.
Prawdziwego Mihaia.
Słabym.
Ale żywym.
Alinę wyprowadzano w kajdankach.
Okazało się, że od miesięcy trzymała dziecko w piwnicy, podając mu środki uspokajające i udając, że wszystko jest w porządku.
Radu wpatrywał się w przestrzeń.
— Wybacz mi… — wyszeptał.
Mihai delikatnie ścisnął jego dłoń.
— Przyszedłeś, tato…
I po raz pierwszy od dawna…
Radu zaczął płakać.