W łóżku, nad Tomą, nie było tak, jak sobie wyobrażałam. Pani Harpa nie robiła niczego wstydliwego. Mocno go tuliła w ramionach, szlochając, a on lewą ręką głaskał ją po włosach.
Stałam w drzwiach, zdyszana. Kobieta odwróciła się do mnie, z twarzą mokrą od łez.
— Lenuțo… Przepraszam. On po prostu… on mi właśnie powiedział, że czuje się, jakby umierał.
Zrobiłam krok naprzód. Toma był blady, z suchymi ustami. Oddychał ciężko. Na stoliku nocnym leżała przewrócona apteczka.
— Co mu dałaś? — krzyknęłam drżąc.
Nagle wstała, unosząc ręce:
— Tylko te zwykłe tabletki, przysięgam! Powiedział, że go boli całe ciało i… chciałam go uspokoić…
Podbiegłam do niego. Dotknęłam jego zimnej twarzy. Jego oczy wpatrywały się we mnie bez wyrazu, zagubione gdzieś między życiem a śmiercią.
Drżącymi rękami zadzwoniłam po karetkę, krzycząc do telefonu, a moje łzy mieszały się z deszczem wlewającym się przez otwarte okno.
Karetka przyjechała po dziesięciu minutach, ale dla mnie to było jak godziny. Zabrali go na noszach, a ja stałam na chodniku, przemoczona do suchej nitki, patrząc, jak samochód odjeżdża z włączonymi syrenami.
Pani Harpa stała w kącie, zakrywając usta dłońmi i cicho płakała. Nic nie powiedziałam. W tamtej chwili nie miałam nawet siły, żeby ją oceniać.
W szpitalu lekarz przyszedł godzinę później.
—Już jest stabilny — powiedział. — Zażył podwójną dawkę leków przeciwbólowych, ale przyjechałaś na czas. Jeśli spóźniłaś się dziesięć minut, nic nie mogłam zrobić.
Poczułam, jak grunt usuwa mi się spod nóg. Opadłam na krzesło i zaczęłam płakać.
Później Toma opowiedziała mi wszystko.
—To nie była jej wina — powiedział cicho. — Poprosiłam, żeby mnie przytuliła. Czułam, że odchodzę… i bałam się. Nie chciałam umierać sama.
Zaniemówiłam. Zdałam sobie sprawę, że w pośpiechu do pracy, do spłacania długów, do przetrwania, zapomniałam o czymś istotnym: ten człowiek potrzebował nie tylko jedzenia i leków. Potrzebował miłości, dotyku, ciepła.
Kilka dni później zwolniłam panią Harpę, ale bez nienawiści. Podziękowałam jej za wszystko i powiedziałam tylko tyle:
— Czas, żebym się nim zaopiekowała, nie tylko jako żona, ale jako mężczyzna, który naprawdę kocha.
Skróciłam godziny pracy, nawet jeśli oznaczało to mniej pieniędzy. Wieczory zamieniłam na czas spędzony z Tomą. Czasem po prostu opowiadam mu, co się wydarzyło w fabryce, a czasem siedzimy w milczeniu, trzymając się za ręce.
Pewnego wieczoru powiedział do mnie:
— Wiesz, Lenuțo, kiedy zobaczyłam, jak wybiegasz za drzwi, myślałam, że anioły mnie gonią.
Uśmiechnęłam się przez łzy. Po raz pierwszy od wypadku poczułem, że życie, jakkolwiek trudne by nie było, wciąż ma w sobie światło. Nie z zewnątrz, ale z miłości, która pozostaje, gdy wszystko wydaje się stracone.