Powietrze wokół niego zdawało się rzednąć. Dziewczynka stanęła tuż przed nim, z wyciągniętymi rękami, lekko drżąc. Mihai nie mógł poruszyć ani jednym mięśniem. Patrzył na nią, jakby czas się zatrzymał. Miała brązowe włosy związane w niezgrabny kucyk, a te oczy… te same ciepłe, głębokie oczy, o których marzył od tak dawna.
Ścisnęło go w gardle. Wszyscy wokół patrzyli na niego, nic nie rozumiejąc. Tylko jego serce zaczęło bić chaotycznie, jak wtedy, w tamtym mieszkaniu w Klużu.
— Jak masz na imię, mała? — zapytał ledwo szepcząc.
— Ana — powiedziała dziewczynka, ocierając łzy grzbietem dłoni.
To imię przeszyło go. Ana — dokładnie tak chciała ją nazywać jej matka.
Mihai zrobił krok naprzód, ale pielęgniarka dotknęła jego ramienia.
— Proszę pana, prasa…
Odwrócił się nagle.
— Zostawcie prasę.
Pochylił się i wziął dziewczynkę w ramiona. Ułożyła główkę na jego ramieniu, jakby czekała na niego całe życie. Wokół niej ludzie szemrali, zdezorientowani, niektórzy robili zdjęcia, inni szeptali między sobą. Ale Mihai nic już nie widział.
Czuł tylko zapach jej włosów, ciepły i znajomy. Wspomnienie uderzyło go w pamięć: twarz Any – matki, uśmiechającej się nieśmiało, z ręką na brzuchu. „Nazywaj ją tak jak ja, dobrze?”
Mihai zacisnął oczy, ledwo powstrzymując łzy. Pięć lat milczenia, ucieczek, żalu rozpływało się w ramionach tej małej dziewczynki.
— Gdzie jest twoja mama, Ana? — zapytał drżąc.
Dziewczynka spojrzała na niego niewinnie.
— Mama poszła do nieba, proszę pana. Dyrektor mówi, że jestem tu od dwóch lat.
Jego świat się zawalił. Na chwilę wszystko stało się pustym szumem. Dwa lata… ile dokładnie minęło, odkąd usłyszał, że jego była dziewczyna zginęła w wypadku? Nie wiedział, że zostawił dziecko.
— Panie Radu, wszystko w porządku? — zapytał ktoś z tyłu.
Ale nie odpowiedział. Wziął córeczkę za rękę i spojrzał na dyrektora.
— Chciałbym porozmawiać — powiedział stanowczo.
Po kilku minutach byli w małym gabinecie, którego ściany były zapełnione rysunkami. Mihai siedział na krześle, a dziewczynka obok niego. Dyrektorka, starsza kobieta o łagodnym spojrzeniu, zaczęła wyjaśniać.
— Anę przywieziono tutaj po śmierci matki. Nic nie wiemy o jej ojcu. Na świadectwie widnieje tylko jej imię. Ale dziewczynka… powtarzała, że ojciec ją kiedyś znajdzie.
Mihai zakrył usta dłonią, przytłoczony. Wszystkie te zmarnowane lata, wszystkie noce, kiedy pieniądze nie mogły go uchronić przed poczuciem winy… wszystko nabrało sensu.
Odwrócił się do dziewczynki, która patrzyła na niego z zaciekawieniem.
—Tęskniłaś za mną? — zapytał cicho.
—Każdej nocy modliłam się, żebyś przyszła — powiedziała Ana. Uśmiechnęła się nieśmiało. — I przyszłaś.
Wtedy Mihai nie mógł się już powstrzymać. Przytulił ją mocno, jakby chciał nadrobić stracone lata. Łzy piekły go w kącikach oczu, ale po raz pierwszy w życiu ich nie ukrywał.
Kiedy opuścił sierociniec, prasa czekała na niego z pytaniami. Ale Mihai nie był już tym samym człowiekiem, który tam wszedł. Uśmiechnął się do nich przelotnie i powiedział tylko:
— Dziś dokonałem największej darowizny w moim życiu. Znalazłem moją córkę.
I trzymając Anę za rękę, odszedł, zostawiając za sobą kamery, hałas, zimną fasadę świata, w którym żył. Bo w końcu znalazł to, czego nigdy nie dało się kupić za pieniądze: spokój.