Ziemia pod jej dłonią znów zadrżała.
Słabiej. Ale wyraźnie.
Nie było już wątpliwości.
„To niemożliwe…” wyszeptała Marina, czując, jak na skórze pojawia się gęsia skórka.
Szybko odsunęła miękką warstwę ziemi gołymi rękami. Jej paznokcie były pokryte błotem, ale nie przestawała. Liczyła się każda sekunda. W jej głowie rozbrzmiewała tylko jedna myśl: czy ktoś tam żyje?
„Pomocy…” usłyszała stłumionym głosem.
Marina zamarła na ułamek sekundy. Potem zaczęła kopać jeszcze szybciej.
Nie myślała już o strachu. Ani o policji. Ani o tym, że leży na świeżym grobie. Tylko o tym głosie.
Po kilku minutach, które wydawały się wiecznością, jej palce dotknęły drewna.
Pokrywy trumny.
Zapukała w nią.
„Słyszysz? Jestem tutaj!” krzyknął.
„Wyciągnijcie mnie stąd… powietrze…” – dobiegła odpowiedź, coraz słabsza.
Marina rozejrzała się rozpaczliwie. Żadnych narzędzi. Żadnych ludzi. Tylko cisza.
Podbiegła do wózka, wyciągnęła przymocowany do niego kawałek zardzewiałego żelaza i odwróciła się. Z całych sił zaczęła podważać wieko.
Drewno zaskrzypiało.
Raz.
Dwa.
A potem pękło.
Głęboki zapach uniósł się ku górze, a wraz z nim – westchnienie powietrza.
Blady mężczyzna z szeroko otwartymi oczami wciągnął powietrze, jakby wracał z zaświatów.
Marina cofnęła się, drżąc.
„Żyjesz……” – powiedziała, ledwo mogąc wykrztusić.
Mężczyzna próbował przemówić, ale tylko kaszlnął.
Po kilku minutach z trudem wstał, opierając się o krawędź dołu.
„Zakopali mnie… żywcem…” – zdołał wykrztusić.
Marina nie wiedziała, czy uciekać, czy płakać.
„Musimy się stąd wydostać” – powiedziała szybko. „Natychmiast!”
Pomogła mu całkowicie. Był słaby, miał zawroty głowy, ale żył.
Ruszyli razem w stronę wyjścia z cmentarza. Marina jedną ręką pchała wózek, a drugą trzymała jego.
Po kilkudziesięciu metrach mężczyzna się zatrzymał.
„Uratowałeś… mnie”.
Wzruszyła ramionami.
„Słyszałam… i nie mogłam wyjść”.
Z trudem wyjął klucz z kieszeni i podał jej.
„W mieście… na głównej ulicy… u mnie w domu. Pod stołem… jest pudełko. Weź je”.
Marina spojrzała na niego z niedowierzaniem.
„Co w nim jest?”
Uśmiechnęła się blado.
„Wystarczająco dużo, żeby nigdy więcej nie szukać jedzenia w śmietniku”.
Dotarli do bramy. W oddali słychać było już samochód.
„Idź” – powiedział do niej. „Dam sobie radę”.
Marina zawahała się. Potem skinęła głową i wyszła.
Następnego dnia, drżąc, otworzyła pudełko.
W środku — pieniądze. Tysiące lei. I liścik:
„Bo zdecydowałaś się nie odejść”.
Marina usiadła, trzymając Anę w ramionach, i wybuchnęła płaczem.
To już nie było tylko szczęście.
To był dowód na to, że czasami, nawet w najciemniejszych chwilach, dobry wybór może wszystko zmienić.