Maria nie odpowiedziała.
Poczuła tylko, jak coś zimnego osiada jej w piersi. Jak przeczucie.
Tego wieczoru weszli do domu bez pytania. Jedli, pili, głośno się śmiali. Grzebali w jej rzeczach, otwierali szafki, rzucali ubrania na podłogę.
Usiadła w kącie i obserwowała ich.
Pierwszej nocy zamknęli drzwi od zewnątrz.
Następnego dnia zaczęły się pytania.
Kto jeszcze tu przychodzi?
Czy ma pieniądze?
Czy utrzymuje z kimś kontakt?
Po tygodniu nie było już pytań.
Są rozkazy.
Potem zaczęły się oklaski.
Po pierwszym miesiącu Maria przestała płakać.
Zrozumiała coś prostego: nie mieli zamiaru wyjeżdżać.
Byli zbiegami. Ukrywali się. A jej miejsce było idealne.
Odosobnione.
Bez świadków.
Bez wyboru.
Zaczęli ją dla siebie zatrudniać. Gotowanie, pranie, noszenie wody, rąbanie drewna. Jeśli popełniła błąd – bili ją.
Starsza była najbardziej agresywna.
Niespokojna była najbardziej brudna.
Młodsza… nie patrzyła jej w oczy.
Minęły dwa miesiące.
A potem trzy.
Maria się zmieniła.
Przestała mówić.
Przestała reagować.
Przestała się opierać.
Zaczęli myśleć, że się załamała.
Że to po prostu przestraszona kobieta.
Ale nie widzieli, co się naprawdę dzieje.
Maria się uczyła.
Obserwował ich zwyczaje.
Kto więcej pije?
Kto śpi głęboko?
Kto wychodzi w nocy?
Kto się boi?
Pewnego wieczoru, gdy lekko padał deszcz, młodsza stała na warcie.
Inni spali, pijani.
Maria przyniosła mu kufel brandy.
Jego ręce się trzęsły.
— Uciekaj — wyszeptał. — Uciekaj, jak najszybciej.
Długo mu się przyglądała.
Potem pokręciła głową.
Nie było dokąd uciekać.
Pił.
Dużo.
Za dużo.
Nie obudził się rano.
Mówili, że umarł od picia.
Pochowali go za domem.
Maria milczała.
Po kolejnym miesiącu ten słaby zaczął się jeszcze bardziej denerwować.
Miał koszmary.
Budził się w nocy.
Pewnego dnia poszedł sam do lasu.
Nie wrócił.
Szukali.
Krzyczeli.
Nic.
Tylko cisza.
Zaczęli patrzeć na siebie.
Z nieufnością.
Z lękiem.
Zostało ich dwoje.
Najstarszy i przywódca.
Pewnej nocy Maria zostawiła uchylone drzwi szopy.
Kosa tam była.
Ostry.
Najstarszy wyszedł rąbać drewno, zdenerwowany.
Nie wrócił.
Znaleźli go rano.
Poległ.
Z krwią na szyi.
Przywódca zrozumiał.
Wszedł do domu z bronią w ręku.
„Ty…” powiedział.
Maria stała na środku pokoju.
Spokój.
„Nie jesteś już sam” powiedziała mu cicho.
Strzelił.
Ale chybił.
Poruszała się szybciej.
Kosa błysnęła raz.
Potem zapadła cisza.
Po sześciu miesiącach wszystko się skończyło.
Maria wyszła na podwórko.
Był ranek.
Tak jak pierwszego dnia.
Poszła do studni.
Umyła twarz.
Potem zabrała się do pracy.
Ogród sam się nie wykopie.