Mężczyzna wszedł do środka, nic nie mówiąc.
Woda kapała z jego ubrania na już mokrą podłogę. Drzwi za nim zaskrzypiały, a w pokoju zrobiło się jeszcze zimniej.
Lucia przytuliła się do Alexandru, drżąc.
„Szukałem cię…” – powiedział mężczyzna cicho, ale nerwowo. „Gdzie byłeś?”
Dziewczyna nie odpowiedziała.
Oparł głowę na piersi, a jego ręce drżały.
Alexandru zrobił krok naprzód.
„Kim jesteś?” – zapytał spokojnie, ale stanowczo.
Mężczyzna spojrzał na niego z pogardą.
„To nie twoja sprawa. To moja rodzina”.
Potem przeniósł wzrok na kobietę na łóżku. Na chwilę jego wyraz twarzy się zmienił. Nie z troski… ale z irytacji.
– Nadal nie wstał? – powiedział sucho.
Lucia wybuchnęła:
– Mama jest chora! Nie widzisz?! Ona krwawi! Musi jechać do szpitala!
Mężczyzna zaśmiał się krótko.
—Szpital? Za jakie pieniądze, dziewczyno? Masz pieniądze?
Jego słowa ciężko wpadały do pokoju.
Alexandru zacisnął szczękę.
—Zadzwoniłem po karetkę — powiedział.
Mężczyzna nagle się odwrócił.
—Zadzwoniłaś?!
W jego głosie nie było ulgi. Była w nim złość.
—Nie potrzebujemy tu nikogo!
Zrobił groźny krok w stronę Alexandru.
Lucia zaczęła płakać.
—Proszę… nie… zostaw go… on nam pomaga…
Ale mężczyzna nie słuchał.
—Odejdź już — powiedział do Alexandru. —Nie mieszaj się w swoje sprawy.
Na chwilę napięcie stało się przytłaczające.
Potem z oddali syrena zawyła głośniej.
Bliżej i bliżej.
Mężczyzna zamarł.
Zaklął pod nosem.
—Co zrobiłeś… —mruknął.
Alexandru wpatrywał się w niego.
—Zrobiłem, co musiałem.
Kilka sekund później przez okno widać było niebieskie światło. Pospieszne kroki. Głosy.
Drzwi otworzyły się szeroko i weszło dwóch ratowników medycznych.
Sytuacja zmieniła się natychmiast.
Kobieta została zbadana, ułożona na noszach.
—Silne krwawienie… trzeba ją pilnie zabrać! —powiedział jeden z nich.
Lucia trzymała się krawędzi noszy, płacząc.
—Mamo… mamo…
Ratownik medyczny spojrzał na Alexandru.
—Zadzwoniłeś?
—Tak.
—Postąpiłeś słusznie. Jeszcze trochę i byłoby za późno.
Te słowa zabrzmiały jak wyrok.
Mężczyzna wycofał się w kąt, milcząc. Jego wzrok nie był już gniewny, lecz zaniepokojony.
Karetka pośpiesznie odjechała.
Alexandru pozostał w drzwiach, z Lucią obok i dwójką dzieci na rękach, pospiesznie owiniętych.
Deszcz ustał.
Po raz pierwszy zapadła cisza.
—Czy przeżyje? — zapytała cicho Lucia.
Alexandru pochylił się do jej poziomu.
—Tak. Bo się nie poddałaś.
Dziewczynka wybuchnęła płaczem.
Nie ze strachu.
Z ulgi.
Tej nocy, po raz pierwszy od dawna, nie była już sama.
A rano, w szpitalu, lekarze powiedzieli jasno:
„Miała jeszcze trochę czasu i traciliśmy ją”.
Ale jej nie stracili.
Bo pewna mała dziewczynka nie pozwoliła, by głód wziął górę nad jej odwagą.
I bo czasami obcy, który nie ogląda się za siebie, może wszystko zmienić.