Na stacji chłopiec siedział na dużym krześle, z nogami zwisającymi mu z nóg, trzymając w ręku zepsuty samochód. Jego wielkie, wilgotne oczy wpatrywały się w przestrzeń. Funkcjonariusz, który go przyprowadził, zdjął czapkę i westchnął głęboko.
— Jak masz na imię, maluszku? — zapytał łagodnie.
— Radu… — odpowiedziało dziecko słabym głosem.
— A gdzie mieszkasz, Radu?
— Nie wiem… Czasem u wujka, czasem nie wpuszcza mnie do domu.
Pani z opieki społecznej podeszła i pochyliła się w jego stronę.
— Powiedz mi, kochanie, dlaczego codziennie chodzisz na ten grób?
— Bo to moja matka. Kochała mnie. Czuję ją. Kiedy tam jestem, już się nie boję.
Dwaj funkcjonariusze spojrzeli na siebie w milczeniu. Policjant przesunął dłonią po czole.
— Sprawdziłem. Pochowana tam kobieta nazywała się Ana Marinescu. Nigdy nie miała dzieci…
Kobieta westchnęła cicho.
— Może wygląda jak jego prawdziwa matka, albo… może chłopak ją znał.
Po kilku dniach poszukiwań prawda wyszła na jaw. Matka Radu zginęła dwa lata wcześniej w pożarze. Jego ojciec, który popadł w nałóg alkoholowy, zostawił go głównie na ulicy. Pewnego dnia dziecko zgubiło się i wylądowało na cmentarzu. Tam zobaczył zdjęcie Any — kobiety o łagodnej twarzy, ciepło się uśmiechającej. Od tamtej pory, w jego umyśle, stała się utraconą matką.
— Wybrała mnie… — mawiał Radu tym, którzy próbowali go przekonać, że się myli. — Kiedy ją zobaczyłem, wiedziałem, że to ona.
Pracownicy socjalni zabrali go do ośrodka dla dzieci, ale pierwsze kilka dni było trudnych. Nie rozmawiał z nikim, nie jadł, nie spał. Pewnego ranka nauczycielka znalazła go rysującego. Na kartce papieru widniała młoda kobieta z długimi włosami, stojąca obok krzyża.
„To moja matka, ale teraz ma skrzydła” – powiedział jej z uśmiechem. „I czuwa nade mną”.
Jego słowa dotarły do serc wszystkich. Wkrótce historia chłopca rozeszła się po mieście i odwiedziła go kobieta z miasta, nauczycielka bez dzieci.
„Cześć, Radu, jestem Irina” – powiedziała ciepłym głosem. „Czy mogę u ciebie zostać na chwilę?”
Skinął głową. Rozmawiali godzinami. O zabawkach, o deszczu, o matkach.
Kilka miesięcy później Irina rozpoczęła proces adopcyjny. Kiedy pewnego dnia powiedziała chłopcu, że pojedzie z nią do domu, Radu wybuchnął płaczem.
— Ale matka… ta na cmentarzu? — zapytał.
— Ona zawsze będzie, moja droga. Ale teraz czas, żebyś cieszyła się życiem. Będę przy tobie.
W dniu, w którym razem odeszli, Radu poprosił ją, żeby najpierw wstąpiła na cmentarz. Położył mały kwiatek na grobie i wyszeptał:
— Dziękuję, że mnie znalazłaś. Teraz znowu mam matkę.
Irina wzięła go za rękę, oboje się do siebie uśmiechnęli. Niebo pojaśniało, a wśród chmur pojawił się promień słońca. Promień, który padł prosto na zimny kamień, gdzie serce dziecka w końcu odnalazło spokój.