Czuwanie zorganizowano po trzech dniach.
Mój dom, w którym kiedyś rozbrzmiewał śmiech i muzyka, teraz był wypełniony świecami, wieńcami i stłumionymi szeptami. W powietrzu unosił się ciężki zapach kadzidła.
Byłem tam.
Leżąc w trumnie.
Nieruchomy.
Ale żywy.
Oddychałem ciężko, powoli, pod wpływem leków. Lekarz jasno mnie poinformował: nie mogę się ruszyć, nie mogę reagować, ale wszystko słyszę.
I właśnie tego chciałem.
Na początku było cicho.
Sąsiedzi, znajomi, ludzie, którzy mnie szanowali. Szczere szepty.
Ale potem się pojawili.
Sebastian wszedł pierwszy. Czarny garnitur, ale bez śladu prawdziwego smutku. Rozejrzał się, kalkulując.
Lucia szła za nim, elegancka, w okularach przeciwsłonecznych, jakby była na jakimś wydarzeniu, a nie na stypie ojca.
Podeszli do trumny.
— Wygląda… spokojnie — powiedziała.
— Jasne — odpowiedział sucho. — Wyszedł z kłopotów.
Poczułam, jak krew uderza mi do głowy.
— Rozmawiałaś z prawnikiem? — wyszeptała Lucia.
— Tak. Testament jeszcze nie został otwarty.
— A co, jeśli nas pominął?
Sebastian cicho się zaśmiał.
— Nie mógł. Nie był aż taki głupi.
Zapadła cisza.
Potem pochylił się lekko, na tyle, żeby nikt nie słyszał jego głosu.
— Po pogrzebie sprzedajemy dom. Jest w dobrej okolicy. Dobrze zarabiamy.
Lucia skinęła głową.
— A rachunki?
— Zobaczymy. W każdym razie, nie sądzę, żeby to była wielka sprawa. Staruszek ciągle powtarzał, że nas odcina.
Wtedy… coś się zmieniło.
Maria pojawiła się obok nich.
— Wstydź się — powiedziała powoli, ale stanowczo.
— Tu? — powiedziała zirytowana Lucia.
— Twój ojciec nie został nawet porządnie pochowany, a ty dzielisz się tym, co po nim zostało.
Sebastian zacisnął szczękę.
— Nie wtrącaj się, gdzie twój garnek się nie gotuje.
— Wtrącam się — powiedziała Maria — Bo byłam tu, kiedy ciebie nie było.
Cisza.
Napięcie rosło.
Słyszałam wszystko.
Każde słowo.
Każdy zamiar.
I w tym momencie wiedziałam.
Nie było potrzeby dowodów.
Nie było potrzeby planów.
Wszystko stało się jasne.
Po kolejnej godzinie ludzie zaczęli wychodzić.
Dom opustoszał.
Zostali tylko oni… i Maria.
W tej chwili.
Czułam, jak działanie leków zaczyna ustępować.
Moje palce lekko się poruszyły.
Mój oddech się zmienił.
Maria zauważyła to pierwsza.
Jej oczy się rozszerzyły.
— Dom’ Ion…
Sebastian odwrócił się.
— Co się stało?
Wtedy otworzyłem oczy.
Powoli.
Mocno.
Ale wyraźnie.
Lucia wypuściła torbę z jej ręki.
— Nie… to niemożliwe…
Powoli podniosłem się w trumnie, opierając się na łokciach.
— To możliwe — powiedziałem cicho.
Sebastian cofnął się o krok, jego twarz pobladła.
— Ty… ty umarłeś!
— Nie — powiedziałem — Chciałem tylko sprawdzić, czy mam jeszcze dzieci… czy to tylko obcy ludzie czekający na śmierć starca.
Nikt nie odpowiedział.
Wyszedłem z trumny, powoli, ale pewnie.
— Jutro rano — kontynuowałem — prawnik poinformuje cię, że nic nie otrzymasz.
Lucia zaczęła płakać.
— Ojcze, nie… Nie chciałem…
Podniosłem rękę.
— Chciałeś dokładnie tego, co powiedziałeś.
Cisza.
Spojrzałem na dom.
Moje życie.
A potem spojrzałem na nich.
— Mój majątek trafi do ludzi, którzy wiedzą, co znaczy wdzięczność.
Odwróciłem się do Marii.
— I do tych, którzy nie pozwolili mi umrzeć samotnie na podłodze.
Sebastian chciał coś powiedzieć.
Ale nie miał już nic do powiedzenia.
Po raz pierwszy w życiu…
Nie miał już o nic prosić.