Nie wiedzieli, że mężczyzna, który stał nieruchomo obok starej jodły, nie pojawił się tam przypadkiem.
Wyglądał jak zwykły człowiek. Prosta, ciemna marynarka, ręce w kieszeniach. Ale jego wzrok nie spuszczał z oka.
I nie było to tylko spojrzenie. To była cisza przed burzą.
Kiedy Alex „Bokser” schował pieniądze do kieszeni i odwrócił się, żeby odejść, mężczyzna zrobił krok naprzód.
— Chwila.
Jego głos nie był głośny. Ale przeciął powietrze niczym nóż.
Wszyscy się odwrócili. W tym cała trójka.
— Czego chcecie, co? — warknął jeden z nich.
Mężczyzna podszedł powoli. Bez pośpiechu. Bez strachu.
— Te pieniądze nie są twoje.
Bokser krótko się zaśmiał.
— I co zamierzasz zrobić? Dasz nam mandat?
W tłumie rozległ się cichy szmer. Ludzie zaczynali wyczuwać, że coś się zmienia.
Mężczyzna wyjął z kieszeni dowód osobisty. Uniósł go wystarczająco wysoko, by go zobaczyć.
Policja.
Uśmiech Boxera zgasł niczym świeca na wietrze.
„Skończyliście?” zapytał spokojnie mężczyzna.
W trójkę spojrzeli na siebie. Po raz pierwszy wydawali się nie panować nad sytuacją.
„Chodźmy” – mruknął jeden z nich.
„Nikt nie wychodzi” – powiedział policjant równie spokojnie.
W ciągu kilku sekund ciszę cmentarza przerwały syreny. Przy wejściu pojawiły się dwa samochody.
Ludzie zaczęli się rozchodzić, ale tym razem nie ze strachu. Z nadziei.
W trójce próbowali protestować, poruszyć się, ale było za późno. Byli skuci kajdankami, przy grobie.
Tuż obok trumny Dinu.
Maria Ionescu obserwowała tę scenę bez mrugnięcia okiem. Jakby nie mogła w to uwierzyć.
Policjant podszedł do niej. Wyjął pieniądze z kieszeni Boxera i schował je z powrotem do torby.
— To pani.
Kobieta znowu zaczęła płakać. Ale tym razem inaczej.
— Bóg cię zesłał… wyszeptała.
Mężczyzna lekko pokręcił głową.
— Nie. Właśnie przybyłem na czas.
Tłum, który wcześniej stał z pochylonymi głowami, teraz patrzył prosto przed siebie. Niektórzy zaczęli szemrać. Inni kiwali głowami z aprobatą.
Wstyd przerodził się w odwagę.
Starszy sąsiad zrobił krok naprzód.
— Widziałem wszystko, policjancie. Jeśli będzie trzeba, złożę zeznania.
Potem jeszcze jeden.
I jeszcze jeden.
Nie było już ciszy strachu. Zapadła cisza sprawiedliwości.
Ksiądz, który milczał przez cały czas, wznowił modlitwę. Tym razem jego głos był wyraźnie słyszalny.
Wiatr nie wydawał się już taki zimny.
A Maria Ionescu podeszła do trumny. Położyła na niej rękę i wyszeptała:
— Widzisz, matko… Nie zostawili nas samych.
Niebo pozostało szare, ale wydawało się mniej przytłaczające.
I po raz pierwszy tego dnia ktoś poczuł, że nawet w najtrudniejszych chwilach sprawiedliwość może nadejść.
Nawet z dziesięciu kroków.