— Wiem, mamo… ale krążą jakieś zdjęcia twojego domu.
Wredne komentarze.
Ludzie się z ciebie śmieją.
Ana zamknęła oczy.
Nie musiała widzieć zdjęć, żeby wiedzieć, co na nich jest.
„Wiejska wariatka”.
„Przerażona staruszka”.
„Dom z kolcami”.
— Mamo, dlaczego to robisz? — zapytała Ioana ciszej.
Ludzie nie rozumieją.
Ja też nie rozumiem.
Ana milczała przez kilka sekund.
Potem zaczęła mówić powoli, cicho.
— Bo nikt inny nie myśli o tym, co nadchodzi.
Po odłożeniu słuchawki podeszła do okna.
Niebo ciężko zwisało nad wioską.
Wiatr niósł ze sobą zapach śniegu.
Zima będzie ciężka.
Właśnie to powiedział Gheorghe przed śmiercią.
„Ana, zima nadchodzi jak szalona. Pamiętaj, co ci mówię”.
I Ana pamiętała.
W kolejnych tygodniach mróz bezlitośnie smagał wioskę.
Śnieg padał grubymi warstwami.
Drogi były zablokowane.
Prądu nie było przez kilka dni.
Domy z gładkimi dachami zaczęły pokrywać się ciężką kry.
Podczas pierwszej odwilży duże kawałki lodu spadały niczym głazy.
W domu Marioary odłamała się bryła lodu i zniszczyła ogrodzenie.
W innych dachówki uginały się pod ciężarem.
Ludzie bali się wychodzić na podwórka.
Dom Any… był czysty.
Śnieg natychmiast wślizgiwał się między ostre kawałki drewna.
Lód nie miał czasu się zebrać.
Pewnego ranka listonosz przyszedł ponownie.
Z kapeluszem naciągniętym na uszy i nieśmiałym uśmiechem.
— Masz rację, ciociu Ano.
Twoja jest najbezpieczniejsza.
Potem zaczęli przychodzić inni.
Z nieśmiałością.
Z wstydem.
— Wybacz nam…
— Gheorghe był mądry człowiek…
— Pokażesz nam, jak to zrobiłeś?
Ana się nie śmiała.
Nikomu nie wydłubał oczu.
Dostał w swoje ręce plany, które ona i jej mąż opracowali lata temu.
Wyjaśnił.
Pomógł.
Pokazał.
Do końca zimy połowa wioski miała już dachy do remontu.
Żadnych wypadków.
Żadnych poważnych zniszczeń.
Wiosną Marioara znów zapukała do drzwi Any.
Tym razem z ciastem w dłoni.
— Wybacz mi, Ana.
Odezwałam się bez namysłu.
Ana uśmiechnęła się zmęczona, ale spokojnie.
— Ludzie boją się tego, czego nie rozumieją.
Tego dnia wioska nie widziała „domu czarownicy”.
Widziała kobietę, która umiała się przygotować.
A Gheorghe, gdzieś tam, na pewno byłby dumny.