Sofia stała nieruchomo przez kilka sekund.
Potem cofnęła się o krok.
Nie ze strachu.
Z zamyślenia.
Jej oczy błądziły z jednego na drugi. Francuz już zrobił się zimny. Niemiec skrzyżował ramiona. Włoch już się nie uśmiechał. Rosjanin patrzył bezmyślnie.
Układ właśnie się rozpadał.
Powód był jasny.
Słowa.
Sofia ścisnęła butelkę w dłoni.
W jej głowie wszystko było jasne.
Dokładnie wiedziała, co zostało powiedziane.
Dokładnie wiedziała, co zostało źle przetłumaczone.
Dokładnie wiedziała, jak to naprawić.
Ale… kierownik powiedział jej wyraźnie:
„Nie gadaj”.
A na dodatek została „analfabetką” na oczach wszystkich.
Ścisnęło ją w gardle.
Przełknęła ślinę.
Wtedy podjęła decyzję.
Powoli odstawiła butelkę na stół.
— Przepraszam — powiedział spokojnie.
Wszyscy odwrócili głowy.
Sălăvăstru uniósł brew.
— Mówiłem ci, żebyś nic nie mówił.
Sofia spojrzała na niego prosto.
Bez strachu.
— Jeśli pozwolisz… tłumaczenie jest nieprawidłowe.
Cisza.
Trudne.
Przytłaczające.
— Ty? — zaśmiał się krótko. Ledwo umiesz czytać menu.
Sofia nie odpowiedziała od razu.
Odwrócił się do Francuza.
I przemówił.
Perfekcyjnie po francusku.
Poprawił zdanie. Wyraźnie. Elegancko.
Francuz zamrugał ze zdziwienia.
Potem zwrócił się do Niemca.
Czysty niemiecki. Dokładny.
Wyjaśnił warunki finansowe bezbłędnie.
Włoch stał z lekko otwartymi ustami, gdy Sofia zwróciła się do niego w jego języku, płynnie, naturalnie.
Potem po rosyjsku.
Krótko. Poprawnie. Bez emocji.
W końcu odwrócił się do stołu i powiedział po rumuńsku:
— Dżentelmen miał na myśli „długotrwałą współpracę”, a nie „całkowitą kontrolę”.
Nastała inna cisza.
Nie była już zimna.
Była… ciężka ze zdumienia.
Sălăvăstru już się nie uśmiechał.
Wcale nie.
— Skąd…? — zaczął Włoch.
— Studiowałam — odpowiedziała po prostu Sofia.
Francuz skinął powoli głową.
— Pani… dziękuję.
Dyskusja została wznowiona.
Ale tym razem… inaczej.
Z sensem.
Z jasnością.
Z szacunkiem.
Po kolejnej godzinie sytuacja się ustabilizowała.
Naprawdę dobrze.
Kiedy wszystko się skończyło, inwestorzy wstali.
Francuz podszedł do Sofii.
— Jeśli kiedykolwiek zechcesz pracować w terenie… powiedz.
Niemiec również podał wizytówkę.
Włoch szeroko się uśmiechnął.
— Talenty nie powinny być ukrywane.
Rosjanin tylko skinął głową.
Po ich wyjściu pokój pozostał pusty.
Tylko Sofia i Sălăvăstru.
Podszedł powoli.
Po raz pierwszy… niepewny.
— Dlaczego nie powiedziałeś tego od początku?
Sofia spojrzała na niego spokojnie.
— Bo mnie nie zapytałeś.
Zatrzymała się.
— I bo zrobiłeś ze mnie analfabetę.
Westchnął.
Głęboko.
— Myliłem się.
Proste słowa.
Ale rzadko.
Sofia skinęła głową.
— Czasami się to zdarza.
Potem wzięła tacę.
— Dobry wieczór.
Wyszła bez pośpiechu.
Następnego dnia kierownik wezwał ją do biura.
Zmienił się.
— Sofio… Odbieram telefony.
Mnóstwo telefonów.
Oferty.
Szanse.
Przesunął w jej stronę kopertę.
— Czas wybrać.
Sofia uśmiechnęła się.
Nie szeroko.
Ale szczerze.
Bo po latach bycia niewidzialną…
W końcu została dostrzeżona.
Nie z powodu munduru.
Nie z potrzeby.
Ale z powodu tego, kim naprawdę była.
I tym razem…
Nie miała zamiaru się dłużej ukrywać.