…i przez chwilę Ana miała wrażenie, że wszystko idzie dobrze.
Andriej kiwał głową, asystentka HR coś zapisywała, a recepcjonista uważnie jej się przyglądał. Ana mówiła prosto, bez żadnych udziwnień. Dokładnie tak, jak w ostatnich latach.
Zapadła cisza.
Andriej zamknął teczkę i westchnął cicho.
— Pani doświadczenie jest solidne — powiedział. Nie mamy mu nic do zarzucenia.
Serce Any zabiło mocniej.
— Jednak… — kontynuował, a to „jednak” uderzyło w nią jak kamień. Szukamy kogoś, kto lepiej pasowałby do wizerunku firmy w recepcji.
Ana natychmiast zrozumiała.
Nie chodziło o umiejętności. Chodziło o to, jak wyglądał, pożyczone ubrania, pracowite ręce, fakt, że przyszedł z nocnej zmiany.
— Dziękujemy za aplikację — zakończył uprzejmie Andriej. Życzymy dalszych sukcesów.
Ana uśmiechnęła się krótko, skinęła głową i wstała. Nic nie powiedziała. Nie prosiła o wyjaśnienia. Nie błagała.
Wyszła z pokoju, zjechała windą na dół i spokojnie przeszła przez duży hol. Czuła znajomą pustkę w piersi, ale nie chciała się nią załamać.
Kiedy zbliżyła się do obrotowych drzwi, pomyślała o Matei. O rachunku ze szpitala, o czynszu, który miał być zapłacony pod koniec miesiąca. Powtarzała sobie, jak to robiła wiele razy, że jakoś sobie poradzi.
Wtedy drzwi nagle się otworzyły.
Wszedł mężczyzna w drogim garniturze, z lekko siwiejącymi włosami, rozmawiając przez telefon. Wszyscy w holu się zatrzymali. To był Mihai Dobre, dyrektor generalny firmy, człowiek, o którym mówiono, że jest wart setki milionów.
Zatrzymał się.
Rozejrzał się.
Wtedy ją zobaczył.
— Ana Ionescu? — powiedział wyraźnie i głośno.
Na korytarzu zapadła cisza.
Ana odwróciła się, przekonana, że się przesłyszała.
— Tak… to ja.
Mihai odłożył słuchawkę i podszedł.
— Szukałem cię od dziesięciu minut. Dlaczego wychodzisz?
Ana oniemiała.
— Właśnie wyszedłem z rozmowy kwalifikacyjnej — powiedział cicho.
— Wiem — odpowiedział. Właśnie dlatego.
Odwrócił się do recepcji.
— Czy możesz wezwać dział HR do holu?
Kilka minut później Andriej i pozostali byli tam, wyraźnie zdezorientowani.
Mihai spojrzał na nich po kolei.
— Ana Ionescu to pracownica, która dwa miesiące temu wezwała karetkę po swojego syna z tego samego budynku, na nocnej zmianie — powiedział. Skończyła pracę po ustabilizowaniu stanu dziecka. Następnego dnia wróciła do pracy.
Ana poczuła, że jej oczy robią się wilgotne.
— To ta sama osoba, która w zeszłym roku zwróciła kopertę z 5000 lei znalezioną w sali konferencyjnej, bez wiedzy nikogo — kontynuował Mihai. — Dowiedziałem się przypadkiem.
Zapadła cisza.
— I jest osoba, która zna imię każdego portiera, każdej sprzątaczki i każdego ochroniarza w budynku. To dla mnie oznacza wizerunek.
Andriej przełknął ślinę.
— Ana — powiedział Mihai — chcę ci zaproponować stanowisko recepcjonistki. Z pensją 6000 lei netto, pełnym ubezpieczeniem medycznym i dziennym grafikiem.
Ana poczuła, jak drżą jej kolana.
— Jeśli chcesz, oczywiście.
Jej łzy płynęły bez przerwy.
— Tak… chcę — zdołała powiedzieć.
Mihai wyciągnął rękę.
— Witamy w recepcji. I, co ważne, jesteś dokładnie takim wizerunkiem, jakiego szukam.
Tego wieczoru Ana odebrała Mateia ze szkoły z uśmiechem na twarzy. Zjedli ciepłe bajgle w parku, a ona powiedziała mu, że od teraz będzie łatwiej.
Po raz pierwszy od dawna naprawdę w to uwierzyła.