…i ten uśmiech uderzył go mocniej niż whisky, którą wypił na pusty żołądek.
Gheorghe odłożył telefon na biurko i zamknął oczy. Dom był za duży. Za cichy. Odkąd Elena umarła, każdy kąt zdawał się pytać go, dlaczego rusza dalej.
Tej nocy nie spał. Przewracał się z boku na bok, wstał, napił się wody, otworzył kolejną szufladę. Wszystkie jego myśli krążyły wokół Bianki. Kruchej, przestraszonej, ale zdeterminowanej. Dokładnie takiej jak Elena, kiedy lekarz powiedział im lata temu, że nie będą mieli dzieci.
Rano, kiedy Bianca przyszła do pracy, jej oczy były opuchnięte od płaczu. Gheorghe od razu to zauważył.
— Proszę do biura — powiedział po prostu.
Zamknął drzwi i gestem wskazał jej, żeby usiadła.
— Usiadłem i pomyślałem — zaczął. — Dużo. Nie chodzi tylko o pomoc finansową.
Bianca splotła dłonie na kolanach.
— Mam mały dom na obrzeżach miasta, który stoi pusty. Przeprowadzisz się tam. Czynsz wynosi zero. Rachunki opłacimy my.
— Panie Gheorghe… Ja…
— To nie podlega dyskusji.
Powróciły jej łzy.
— I jest jeszcze coś — kontynuował. Zachowasz pracę. Krótsze godziny. Po porodzie płatny urlop.
Bianca znów wybuchnęła płaczem.
— Dlaczego to dla mnie robisz?
Gheorghe milczał przez kilka sekund.
— Bo nie mogłem tego zrobić dla Eleny.
Słowa brzmiały ciężko.
Czas mijał. Brzuch Bianki rósł, a dom Gheorghe’a znów wypełniał się życiem. Przychodził z dziwnymi zachciankami, z niezręcznymi żartami, z emocjami. Zabierał ją na badania, czekał na korytarzach, uczył się słuchać.
Pewnego jesiennego poranka telefon zadzwonił o piątej.
— Panie Gheorghe… odeszły mi wody.
Dotarł do szpitala w dziesięć minut.
Kiedy usłyszał pierwszy krzyk, Gheorghe poczuł, jak coś pęka mu w piersi. Nie z bólu. Od światła.
— To mała dziewczynka — powiedziała pielęgniarka.
Bianca płakała i śmiała się jednocześnie.
— Jak ona ma na imię? — zapytał.
— Elena, jeśli pozwolisz.
Wtedy Gheorghe nie mógł się już powstrzymać. Płakała głośno, bez wstydu.
Minęły lata. Mała Elena dorastała wśród jabłoni, z poobijanymi kolanami i szerokim uśmiechem. A Gheorghe, zimny biznesmen z przeszłości, na nowo nauczył się, co znaczy rodzina.
Nie ta z krwi.
Ale ta z wybrańca.