Zaśmiałam się nerwowo, myśląc, że to tylko dziecinny sposób na uspokojenie mnie. Ale Elena się nie uśmiechała. Była zbyt poważna jak na swój wiek. Zbyt spokojna.
— Co masz na myśli, kochanie? — zapytałam łamiącym się głosem.
Wstała z krzesła, poszła do swojego pokoju i wróciła z tabletem. Bez pośpiechu go odblokowała i podała mi.
— Patrz.
Na ekranie były zrzuty ekranu. Wiadomości. Przelewy. Nazwiska. Kwoty. Wszystko uporządkowane, zapisane, oznaczone. Poczułam, jak zapiera mi dech w piersiach.
— Skąd to masz? — wyszeptałam.
— Kiedy ciocia Ramona u nas mieszkała, ciągle rozmawiała przez telefon. I zostawiała otwartego laptopa. Odrabiałam pracę domową obok niej. Zobaczyłam, że mówi o pieniądzach. O dużych pieniądzach. I o wyjeździe z kraju.
Serce mi waliło.
— Więc zrobiłam zdjęcia. I przeszukałam internet, żeby dowiedzieć się, co to znaczy. I wszystko uratowałam.
Usiadłam na krześle. Czułam, że nie mogę już ustać.
— I… co zrobiłaś potem?
Elena wzruszyła ramionami, jakby to była najnaturalniejsza rzecz na świecie.
— Zadzwoniłam do wujka Mihaia. Twojego starszego brata. Opowiedziałam mu wszystko.
Wujek Mihai. Prawnik. Poważny facet. Facet, który nigdy nie lubił Ramony.
Tego wieczoru mój telefon zaczął dzwonić bez przerwy. Policja. Bank. Prawnik. Wszystko, co wydawało się stracone, powoli zaczęło nabierać kształtów.
Dwa dni później zadzwoniła Ramona.
Krzyczała. Płakała. Przeklinała.
— CO ZROBIŁAŚ?! Zablokowali nasze konta! Zatrzymali nas na odprawie celnej! Skonfiskowali nasz samochód!
Rozłączyłam się.
Po tygodniu 90% pieniędzy zostało odzyskanych. Reszta miała zostać odzyskana w drodze postępowania sądowego. Ramona i Alex byli badani pod kątem oszustwa. Nie mieli dokąd uciec.
Pewnego wieczoru leżałam w łóżku z Eleną. Zapytała mnie cicho:
— Mamo… naprawdę byłaś na mnie zła za to, że się w to wmieszałam?
Przytuliłam ją do piersi.
— Nie, moje dziecko. Byłaś odważniejsza niż wielu dorosłych.
Uśmiechnęła się lekko.
— Chciałam tylko, żeby wszystko było dobrze.
Wtedy zrozumiałam coś, czego nigdy wcześniej nie widziałam: nie tylko ja ją chroniłam. Ona chroniła też mnie.
Życie nie stało się po tym idealne. Ale stało się jaśniejsze. Nauczyłam się, komu ufać. Nauczyłam się, że rodzina to nie krew, to lojalność. I nauczyłam się, że czasami ratunek przychodzi z najsłabszych rąk.
W dniu, w którym odzyskałam ostatnią leję, poszłyśmy z Eleną do piekarni w okolicy. Zamówiłyśmy ciasteczka, nie patrząc na cenę.
— Tym razem już nie oszczędzamy — powiedziałam.
Zaśmiała się.
I po raz pierwszy od dłuższego czasu wiedziałem na pewno: wszystko będzie dobrze.