Ósmego dnia obudziłam się z gorzkim posmakiem w ustach i ściśniętym sercem. Nie chodziło już tylko o jedzenie. Chodziło o kontrolę.
Mihai siedział przy stole z otwartym notatnikiem. Kiedy mnie zobaczył, uśmiechnął się.
— Ułożyłam dla ciebie plan.
Wtedy poczułam, że coś we mnie pęka.
— Plan? — zapytałam.
— Tak. Gotowe posiłki, żadnych przekąsek. Codzienne spacery. Dwa kilogramy miesięcznie. To realistyczne.
— Nie prosiłam cię o to.
Wzruszył ramionami.
— Ktoś też musi się tobą zaopiekować.
„Zaopiekuj się nimi”. Te słowa trafiły mnie prosto w sedno.
Przypomniałam sobie swoje poprzednie życie. Poranki, kiedy w spokoju piłam kawę. Wieczory, kiedy jadłam kromkę chleba z serem i pomidorami, bez osądzania. To, że sama płaciłam rachunki, że o nic nie prosiłam.
— Mihai, powiedziałam cicho, nie jestem żadnym projektem.
Zaśmiał się krótko.
— Przesadzasz. Powinieneś mi podziękować. Niewielu mężczyzn się tym przejmuje w tym wieku.
Potem spakowałam walizki. Bez skandalu. Bez krzyków. Tylko z drżącymi rękami.
— Dokąd idziesz? — zapytał.
— Do domu.
— Pożałujesz — powiedział chłodno. Samotność sprawia, że jesteś grubsza niż jedzenie.
Zamknęłam drzwi bez odpowiedzi.
Kiedy weszłam do mieszkania, usiadłam na kanapie i płakałam. Dużo. Nie z jego powodu. Z powodu siebie. Bo w wieku 51 lat pogodziłam się z tym, że jestem skurczona.
Tego wieczoru zrobiłam sobie prawdziwy omlet. Z chlebem. Z solą. Z apetytem.
I wtedy zrozumiałam coś prostego: miłość cię nie głodzi. Ani przy stole, ani w życiu.
Nie chcę mężczyzny, który liczy mi łyżki. Chcę mężczyzny, który będzie siedział obok mnie i jadł z tego samego talerza, nawet jeśli nie będzie on „idealny”.
Mam 51 lat. I jeszcze nie jest za późno, żeby wybrać siebie.