Zatrzymali się na środku salonu, wciąż trzymając torby w rękach. Ioana rozejrzała się dookoła, a potem spojrzała na Andrieja. Dzieci zamilkły, co było dla nich rzadkością.
— Ale… — zapytał cicho Andriej — co ty tu robisz?
Spokojnie stałam przy drzwiach.
Salon nie był już taki, jak go zapamiętali. Stara sofa zniknęła. Na jej miejscu stał duży, solidny, drewniany stół z dziesięcioma krzesłami. Na ścianie, gdzie kiedyś stał gigantyczny telewizor, wisiała ikona Matki Boskiej i półka ze starymi fotografiami. Podłoga została odnowiona, a otwarte okna wpuszczały zapach morza.
— Stworzyłam dom takim, jakim go potrzebowałam — powiedziałam po prostu.
— Gdzie jest telewizor? — zapytało jedno z dzieci.
— Nie ma go — odpowiedziałam. — To tutaj jemy razem, rozmawiamy i opowiadamy sobie historie.
Ioana zacisnęła usta.
— Ale nasz pokój? Duża sypialnia?
Uśmiechnęłam się.
— Duży pokój jest mój.
Cisza.
— Co masz na myśli? — wybuchnął Andriej. — Mamo, rozmawiałem…
— Wiem, o czym mówiłem — przerwałem mu, nie podnosząc głosu. — I zastanowiłem się nad tym. Ten dom jest mój. Kupiłem go za własne pieniądze. Pracowałem na niego własnymi rękami. I tu będę żył tak, jak mi będzie trzeba.
Ioana prychnęła.
— Ale gdzie będziemy mieszkać?
— Są pokoje — odpowiedziałem. — Ten z tyłu, ten mały, jest wolny. A na górze jest jeszcze jeden, z łóżkami dla dzieci.
Andriej długo na mnie patrzył. Po raz pierwszy nie widziałem już pewnego siebie chłopca. Ale zdezorientowanego mężczyznę.
— Mamo… to nieprawda.
Zrobiłem krok naprzód.
— To, o co prosiłeś, jest nie tak. Zdecydowałeś bez pytania. Zapomniałeś, że jestem też człowiekiem, nie tylko „mamą”.
Zapadła cisza. Słychać było tylko morze uderzające o brzeg.
— Możesz wpaść z wizytą — kontynuowałem. — Ale nie odsuwaj mnie na bok, kiedy jestem w domu.
Ioana spojrzała na drzwi.
— To może lepiej będzie, jeśli zatrzymamy się gdzie indziej.
— Jeśli tak czujesz — powiedziałem — to w porządku.
Andriej postawił bagaż. Westchnął głęboko.
— Mamo… — jego głos złagodniał — Nie zdawałem sobie sprawy.
— Wiem — odpowiedziałem. — Dlatego musiałeś zobaczyć.
Wyjechali tego samego dnia. Bez skandalu. Bez krzyków. Tylko ciężkie spojrzenia i ciężkie kroki.
Wieczorem siedziałem sam przy stole. Nakryłem jeden talerz, nie dziesięć. Jadłem powoli, przy otwartym oknie. Morze wciąż było.
Następnego ranka Andriej do mnie zadzwonił.
— Mamo… wróciliśmy do domu. Ale chciałem ci coś powiedzieć. Miałaś rację.
Odłożyłam słuchawkę i się uśmiechnęłam.
Po raz pierwszy od dawna nie czułam się winna.
Tylko spokój.