Jej słowa uderzyły go mocniej niż jakikolwiek cios, jaki kiedykolwiek otrzymał.
Poczuł ucisk w żołądku.
Widok matki, słabej, z kroplówką, pojawił się przed jego oczami.
Próbował coś powiedzieć, ale głos go nie słuchał.
— Skąd wiesz…? — wyszeptał.
Roxana odwróciła się w stronę dużego okna, z którego widać było oświetlone miasto.
Na ścianie wisiał obraz przedstawiający pejzaż z delty Dunaju, spokój i wodę.
— Wiem dużo, Radu. Wiem, ile kosztują zabiegi. Wiem, że nie masz już czasu.
Zapadła cisza.
Tylko tykanie drogiego zegarka.
— Nie chcę cię zmuszać — kontynuowała spokojnie. — Ale oferuję ci rozwiązanie.
— A jeśli się zgodzę…?
— Jutro rano pieniądze będą na koncie. Wystarczająco, żeby twoja matka dostała wszystko, czego potrzebuje.
Radu wyszedł na taras. Zimne powietrze uderzyło go w twarz.
Pomyślał o siostrach, podartych zeszytach, prawie pustej lodówce.
O matce, która zawsze się do niego uśmiechała, nawet gdy nie miała już sił, żeby wstać z łóżka.
Odwrócił się.
— Tylko jedna noc — powiedział powoli. To wszystko.
Roxana skinęła głową.
Bez triumfu. Bez pośpiechu.
Noc minęła w dziwnej mieszance wstydu, milczenia i niewypowiedzianych obietnic.
Radu nie czuł nic z tego, co, jak sądził, powinien czuć.
Rano Roxana podała mu telefon.
— Sprawdzone.
Na koncie było ponad 120 000 lei.
Radu opuścił willę drżącymi rękami.
Nie obejrzał się.
Tego samego dnia jego matkę przewieziono do prywatnego szpitala w Bukareszcie.
Lekarze natychmiast rozpoczęli leczenie.
Mijały dni.
Potem tygodnie.
Jego matka zaczęła jeść.
Uśmiechać się.
Usiąść na brzegu łóżka.
— Dokonałeś cudu, chłopcze — powiedział mu lekarz.
Radu nie odebrał.
Pewnego wieczoru zadzwoniła do niego Roksana.
— Nie chcę niczego w zamian — powiedziała. Po prostu żyj inaczej.
Zaproponowała, że pomoże mu otworzyć firmę instalacyjną.
Skontaktowała go z poważnymi ludźmi.
Bez ukrytych warunków.
Rok później Radu miał własny zespół.
Pracował legalnie. Prawnie.
Płacił pensje i odprowadzał podatki.
Jego matka znowu gotowała w niedziele.
Jego siostry szły na studia.
Pewnego dnia przechodził obok tej willi.
Spojrzał na wysoką bramę.
Nie czuł wdzięczności.
Ani złości.
Tylko zrozumienie, że czasami życie popycha cię w kąt, z którego wychodzisz zmieniony.
I że to nie pieniądze cię ratują,
ale to, co z nimi potem robisz.
Radu szedł dalej z podniesioną głową.