„Andriej ❤️”
Nożyczki wypadły mi z ręki. Odpowiedziałam płacząc.
— Andriej?
Tym razem głos był wyraźny, zdecydowany.
— Mamo, to ja. Żyję. Wyjaśnię ci wszystko później. Jutro o dziewiątej przyjdź sama do kawiarni „La Umbra Teiului” na obrzeżach miasta. I pod żadnym pozorem nie mów o tym Irinie.
Rozmowa się zakończyła. Stałam w popołudniowym słońcu, zimny cień na mojej piersi.
Wieczorem Irina wróciła z torbami z drogich sklepów i szerokim uśmiechem.
— Mamo, kupiłam ci prześliczny szal. Przymierz go.
Szmaragdowozielony jedwab był w porządku, ale dla mnie wyglądał jak wąż. Założyłam go na szyję, udając wdzięczność.
— Dziękuję, kochanie.
Kiedy weszłam do swojego pokoju, poczułam jego wzrok na plecach. Nieufny.
Następnego dnia obudziłam się przed wschodem słońca. Włożyłam prostą szarą sukienkę, związałam włosy i zeszłam na dół, starając się wyglądać normalnie. Irina była w kuchni i parzyła ziołową herbatę.
— Wstałaś wcześnie, mamo. Zrobiłam ci herbatę. Ukoi cię.
Zapach rumianku i mięty kiedyś mnie uspokajał, teraz wywracał mi żołądek do góry nogami. Podniosłam kubek do ust, udając, że biorę łyk i zostawiłam go nietkniętego.
— Jest gorące. Wypiję później.
Irina uśmiechnęła się, ale na chwilę jej ramiona się napięły. Drobny szczegół… jak napięty drut.
Skłamałem: powiedziałem, że jestem umówiony z panią Georgescu z klubu książki. Wziąłem taksówkę. Przez całą drogę ściskałem torbę, jakby to było moje życie.
Taksówka wysadziła mnie na rogu, obok starej stacji benzynowej. Kawiarnia „La Umbra Teiului” była mała, z drewnianymi stolikami i łuszczącym się szyldem. Nie spodziewałam się znaleźć tam mojego martwego syna.
Wszedłem z miękkimi kolanami.
Przy stoliku z tyłu, przy oknie, siedział mężczyzna w czapce naciągniętej na oczy. Kiedy uniósł głowę, poczułam, jak zapiera mi dech w piersiach.
Andriej.
Chudszy. Z brodą. Z głębokimi cieniami pod oczami. Ale Andriej.
— Mamo…
Nie wiem, jak do niego trafiłam. Dotknęłam jego policzka. Ciepły. Żywy. Zaczęłam cicho płakać, a moje ramiona drżały.
— Jesteś… żyjesz…
— Żyję, mamo. I przepraszam.
Opowiedział mi wszystko szeptem, cały czas patrząc w drzwi.
Dwa lata temu firma, w której pracował, popadła w długi. Zaciągnął pożyczkę na „papiery dłużne”, żeby ratować interes. Skończyło się na tym, że był winien ponad 300 000 lei jakimś niebezpiecznym ludziom. Tej nocy, kiedy zniknął, został pobity i wrzucony do Dunaju. Uszedł z życiem, ale ci, którzy pomogli mu się ukryć, powiedzieli mu jasno: jeśli wróci, nie będzie jedynym, który umrze.
— Irina wiedziała o długach — powiedział, zaciskając zęby. — Ale nie wiedziała, jak źle było. Kiedy przyszli po mnie, grozili też jej.
Czułem, jak kawałki układają się w moim umyśle.
Jej strach. Krzyk. „Wróciła, żeby się zemścić”.
— Mamo, nie wróciłem po pieniądze. Nie wróciłem po dom. Przyszedłem po ciebie. Złapano ich. Aresztowano ich w zeszłym miesiącu. Jestem wolny.
Milczałem.
— A Irina?
Andriej spuścił wzrok.
— Otrzymał 200 000 lei z ubezpieczenia na życie. Wiedział, że żyję już trzy miesiące temu. Widział mnie. Powiedziałam mu, że chcę wrócić. Powiedział, że lepiej będzie, jeśli zostanę… martwa.
To bolało bardziej niż cokolwiek innego.
— Chciał mi dać tę herbatę…
— Wiem. Zadzwonił do mnie ktoś z dawnego kręgu tych, od których pożyczyłam. Powiedział, że pyta o substancje, które „nie pozostawiają śladów”.
Poczułam, że robi mi się zimno, mimo że na zewnątrz świeciło słońce.
Nie krzyczałam. Nie zemdlałam.
Napiłam się wody i powiedziałam:
— Idziemy na policję.
Tego samego dnia złożyłam zeznania. Sprawdzono wiadomości, połączenia, historię, wszystko. Substancja w herbacie została potwierdzona. Irinę wezwano na komisariat.
Kiedy po nią przyszli, wciąż miała ten słodki uśmiech.
Przestała się uśmiechać, gdy usłyszała nagranie rozmowy.
Proces trwał rok.
Dom pozostał mój. Andriej wrócił, ale nie do willi. Wybrał małe mieszkanie w spokojnej okolicy. Zaczął od zera, z prostą pracą, za 3500 lei miesięcznie. Mówił, że spokój jest wart więcej niż jakakolwiek willa.
Przychodzi do mnie w każdą niedzielę.
Pijemy kawę w kuchni. Rozmawiamy o prostych rzeczach. O targu. O pogodzie. O życiu.
Pewnego wieczoru zapytałam go:
— Było ci wtedy zimno? Tej nocy, kiedy do mnie dzwoniłaś?
Uśmiechnął się lekko.
— Przez dwa lata było mi zimno, mamo. Ale teraz jest ciepło.
I po raz pierwszy od dawna poczułam, że cisza w moim domu nie jest już pusta.
Była pełna życia.