Zimna woda na chwilę zaparła jej dech w piersiach, ale adrenalina pchała ją dalej. Burza szalała nad nią, deszcz smagał jej twarz, ale Carmen nic już nie czuła. Widziała tylko bezwładne ciało dziecka, gdzieś pod nią, zagubione w głębinach.
Płynęła, jak mogła, desperackimi ruchami, przedzierając się przez powietrze i wodę z siłą człowieka, który nie myśli o sobie. Kiedy dotarła do Dănuța, chwyciła go za rękę i mocno pociągnęła. Był ciężki, jak bezwładna lalka.
Kiedy wypłynęła na powierzchnię, przez chwilę myślała, że nie zdąży. Brakowało jej powietrza, deszcz uderzał w oczy, ale z tyłu usłyszeli krzyk: „Trzymaj go mocno, Carmen, pociągnij go na brzeg!”.
To był jedyny moment, kiedy ktoś podszedł bliżej – młody kelner, który pochylił się, by złapać dziecko za ramię. Razem wyciągnęli je, przemoczone do suchej nitki, z sinymi ustami i zamkniętymi oczami.
Carmen upadła obok niego, drżąc. Położyła dłonie na jego piersi i zaczęła je rytmicznie uciskać, tak jak kiedyś widziała w telewizji. Nie była nawet pewna, czy robi to dobrze, ale nie mogła przestać.
„No dalej, Dănuț… no dalej, aniołku, oddychaj…”
Po kilku sekundach, które wydawały się wiecznością, dziecko zakaszlało. Potem znowu zakaszlało, plując wodą i jęcząc słabo. Carmen wybuchnęła płaczem. Wszyscy odetchnęli z ulgą, ale nikt nie podszedł bliżej, żeby jej pomóc. Po prostu patrzyli, jak na jakimś przedstawieniu.
Polityk pospieszył, żeby głośno jej pogratulować, a inni zaczęli filmować mokrymi telefonami. Ktoś krzyknął, że wezwą karetkę, ale Carmen nie słyszała.
Czuła tylko ciepło małego ciałka, które zaczynało drżeć pod jej dłońmi. Owinęła go szlafrokiem z oparcia krzesła i pogłaskała włosy przyklejone do czoła.
Kiedy przyjechali lekarze, chłopiec oddychał już regularnie. Zabrali dziecko i wyszli, zostawiając Carmen na kolanach, umazaną błotem i wodą, na środku podwórza.
Florin podszedł niepewnie, próbując coś do niego powiedzieć, ale ona powoli wstała i powiedziała drżącym głosem:
„Nie powinnam była tam być, proszę pana. Było was dwudziestu. Po prostu nie miałam żadnych drogich ubrań do stracenia”.
Potem szła w kierunku budynku ciężkimi krokami, a wózek do sprzątania skrzypiał na mokrym betonie.
Za nimi jakaś kobieta mruknęła: „Jaka odważna ta dziewczyna…”. Ale nikt z nich nie kiwnął palcem, żeby jej pomóc.
Następnego dnia wszystkie lokalne gazety donosiły: „Młoda dziewczyna ratuje dziecko polityka”. Zdjęcie przedstawiało mokrą Carmen ze łzami w oczach.
Ale nie chciała sławy. Zapytana, dlaczego wskoczyła bez namysłu, odpowiedziała po prostu:
„Bo była dzieckiem. I bo nikt inny tego nie zrobił”.
Od tamtej pory, ilekroć przechodziła obok basenu, ludzie witali ją z szacunkiem. Ale dla Carmen liczyło się tylko to, że Dănuț żyje.
I choć nie nosiła drogich ubrań ani nie jeździła zagranicznymi samochodami, wszyscy wiedzieli, że w to burzliwe popołudnie była najbogatszą osobą wśród nich.