— Nikt nie uwierzy, że jesteśmy razem. Spójrz na nią, a potem na mnie. Nie jesteśmy z tego samego świata.
Daniel spoważniał.
— Po pierwsze, jesteś piękny. Po drugie, masz coś, czego ona nie ma: dobroć. Widać to w twoich oczach.
Ścisnęło mnie w gardle.
— Co mam zrobić?
— Po prostu grać swoją grę.
— A co zyskam?
— Poza tym, że pomogę zdesperowanemu mężczyźnie… Obiecuję ci, że to będzie najlepszy wieczór od miesięcy. Wyglądasz, jakbyś potrzebował ratunku tak samo jak ja.
Miała rację. Byłem sam, upokorzony i smutny.
— Tak — powiedziałem. — Pomogę ci.
Ulga rozjaśniła jej twarz. Wzięła mnie za rękę akurat w chwili, gdy kobieta w czerwieni dotarła do naszego stolika.
— Danielu, mój drogi — powiedziała słodkim, ale zimnym głosem. — Miałam nadzieję, że cię znajdę.
— Cześć, Cristina — odpowiedział, splatając palce z moimi. — To moja dziewczyna, Ana.
Nastała cisza, która była elektryzująca.
A to, co wydarzyło się później, zmieniło moje życie na zawsze…
Cristina spojrzała na mnie od góry do dołu, jakbym była przedmiotem zagubionym w luksusowej gablocie.
Jej uśmiech się poszerzył, ale jej wzrok pozostał zimny.
— Ciekawe, Danielu. Szybko się poruszasz.
Ścisnął moją dłoń mocniej.
— Kiedy wiesz, czego chcesz, nie marnujesz czasu.
Przez chwilę zastanawiałam się, czy gra, czy mówi poważnie. Moje serce biło tak mocno, że byłam pewna, że słychać je ponad muzyką.
Cristina podeszła bliżej.
— A jak długo jesteście razem?
Oblizałam usta.
— Przez chwilę — powiedziałam, starając się mówić spokojnie. — Nie czujemy potrzeby, żeby wszędzie się popisywać.
Daniel spojrzał na mnie z niespodziewaną dumą.
Cristina zaśmiała się krótko.
— Zobaczymy, jak długo to potrwa.
Odwrócił się, ale nie wcześniej niż rzucił mi spojrzenie, które zapowiadało burzę.
Kiedy odszedł, poczułam, jak trzęsą mi się kolana.
— Świetnie ci idzie — szepnął do mnie Daniel.
— Mam nadzieję, że na to zasługujesz — mruknęłam.
Nie wiem, co mnie naszło, ale tej nocy postanowiłam, że nie chcę już być dziewczyną przy stoliku numer 7. Nie chciałam już być „postacią drugoplanową”.
Daniel poprosił mnie do tańca.
Wszyscy patrzyli na nas, kiedy weszłyśmy na parkiet. Czułam spojrzenia, szepty. Widziałam, jak Bianca zaciska usta. Andreea patrzyła na mnie ze zdumieniem.
Po raz pierwszy tego wieczoru przestało mi to przeszkadzać.
Daniel tańczył pewnie, ale bez arogancji. Przytulił mnie mocno, jakbym była czymś kruchym i cennym.
— Po co przyszłaś na ten ślub? — zapytał.
— Bo myślałem, że przyjaźnie trwają całe życie.
Zamilkł na chwilę.
— Myślę. Ale tylko te prawdziwe.
Jego słowa trafiły mnie prosto w duszę.
Po tańcu zaprowadził mnie do stolika. Ale nie do stolika numer 7.
Do stolika głównego.
— Ana, chodźcie się poznać — powiedział głośno, na tyle głośno, żeby wszyscy usłyszeli.
Poszmery się nasiliły.
Andreea wstała, wymuszając uśmiech.
— Nie wiedziałam, że przyjdziesz z… Danielem Ionescu.
Mrugnęłam.
— Poznaliśmy się tutaj.
Alexandru, pan młody, rozpromienił się.
— Daniel? Naprawdę? Stary, powinieneś był mi powiedzieć, że przyjdziesz!
Wtedy zrozumiałam.
Daniel nie był po prostu „facetem z pieniędzmi”. Był głównym partnerem w nowym łańcuchu inwestycji w restauracje Alexandru. Człowiekiem, który miał zainwestować miliony lei w ich biznes.
Bianca zdawała się połykać gwóźdź.
Cristina, stojąca w kącie pokoju, kompletnie straciła pewność siebie.
Daniel spojrzał na mnie, a potem na wszystkich innych.
— Przyszłam, bo chciałam tu być. Ale myślę, że dziś wieczorem znalazłam coś o wiele cenniejszego niż kontrakt.
I pocałował mnie w rękę.
Nie teatralnie. Bez przesady.
Prosto.
Szczerze.
Po raz pierwszy Andreea spojrzała na mnie inaczej. Nie z litością. Nie z wyższością.
Z szacunkiem.
Wieczór zakończył się moim śmiechem, tańcem i poczuciem… bycia widzianą.
Wychodząc, Daniel wyprowadził mnie na zewnątrz, na zimne, nocne powietrze Bukaresztu.
— To nie było dla mnie tylko udawanie — powiedział.
Poczułam, że się rumienię.
— Ja też nie.
Nie wiem, co przyniesie jutro. Ale jedno wiem na pewno.
Tej nocy, kiedy zostałem upokorzony przed wszystkimi, zrozumiałem, że moja wartość nie zależy od pustego krzesła, kiepskiego żartu ani od tego, jak wysoko inni mnie oceniają.
A czasami, kiedy życie czyni cię postacią drugoplanową, musisz po prostu mieć odwagę, by wyjść na światło dzienne.
Reszta przychodzi naturalnie.