Dwóch agentów wysiadło.
— Co tu się dzieje?
Wszyscy zaczęli mówić naraz.
— Blokuje ruch!
— Nie ma pozwolenia!
— Robi bałagan!
Policjant podszedł do kobiety.
— Sama to robisz?
— Tak, mamo… W nocy… kiedy dzieci śpią.
— Jakie dzieci?
Podniósł wzrok.
— Troje wnucząt. Moja córka zmarła dwa lata temu. Od tamtej pory są moje. To, co dziś wyjmuję, jutro jest chlebem.
Policjant uważnie przyjrzał się martișoare.
Były piękne.
Nie idealne.
Ale żywe.
— Ile kosztują?
— Ile sobie liczycie?
Wyjął portfel.
— Wezmę wszystkie.
Tłum ucichł.
Jego kolega wyjął telefon.
— Chodźcie wszyscy na róg ulicy… potrzebujemy martisoare.
Po pięciu minutach podjechały dwie kolejne ekipy.
Po nich przyszła jeszcze jedna.
Zieloni mundurowi zbierali się jeden po drugim.
— Dla żony.
— Dla matki.
— Dla koleżanki z pracy.
— Dla mojej córeczki.
Po dziesięciu minutach na rogu ulicy było prawie 15 policjantów.
Prowizoryczne stoisko stało się najbardziej pożądanym w mieście.
Jeden włożył do ręki więcej pieniędzy, niż był wart cały karton.
— To za dużo, mamo…
— Nie. To za mało na to, co robisz.
Kolejny przyszedł z dwiema torbami.
— Dla dzieci. Zjedzcie coś.
Ludzie, którzy wezwali policję, patrzyli w milczeniu.
Starsza kobieta płakała, nie kryjąc łez.
— Nie chciałam nikomu przeszkadzać…
— Nikomu nie przeszkadzałaś, powiedział jeden z agentów. Przyniosłaś wiosnę na ulicę.
Kiedy wyszli, na tekturce nie było już martisora.
Ale w powietrzu unosiło się coś więcej.
Szacunek.
Tego wieczoru, w domu, trójka dzieci po raz pierwszy od wielu miesięcy dostała cozonac i pomarańcze.
— Mamo, sprzedałaś wszystko?
Uśmiechnęła się.
— Nie, mamo… Zrozumiałam.
Czasami świat wydaje się pośpieszny i zimny.
Ale wystarczy, żeby ktoś zobaczył historię kryjącą się za kartonem leżącym na chodniku.
A wiosna nadchodzi szybciej.