Walentyna patrzyła, jak odkłada torbę, i westchnęła głęboko. Znała go aż za dobrze – coś było nie tak.
„Co się stało?” zapytała, starając się brzmieć spokojnie.
„Nic. Ciężki dzień.”
Jego głos był krótki, zmęczony, ale wzrok… unikał jej. Poszedł prosto do łazienki, usiadł przy stole i włączył telewizor.
Walentyna siedziała na krześle, z fartuchem na kolanach, zaciskając go w pięściach. W myślach walczyła ze sobą: czy powinna go zapytać, czy nie?
Po kilku minutach powiedziała cicho:
„Zapomniałeś dziś rano telefonu.”
Victor zaczął. Nagle odwrócił się do niej.
„Tak? Nie zdawałam sobie sprawy.
„Ktoś do ciebie dzwonił” – kontynuowała, nie mrugając. „Kilka razy.”
„Prawdopodobnie z pracy.”
— A może od „mój drogi”? — zapytała Walentyna, a jej głos lekko się załamał.
Jego twarz zbladła.
— Co masz na myśli?
— Przestań udawać, Victorze. Widziałam wiadomości.
Zapadła ciężka cisza. Tylko zegar ścienny wciąż tykał, bijąc z każdą sekundą jak bicie serca.
— Czy sprawdzałeś mój telefon? — wybuchnął.
— Po tym wszystkim, przez co razem przeszliśmy, myślisz, że to jest problem? — odpowiedziała, wstając. — Nie wstydzisz się?
Próbował coś powiedzieć, ale nie mógł znaleźć słów.
— Kto tam? — zapytała Walentyna. — Powiedz mi chociaż tyle.
— Nieważne. To nie to, co myślisz.
— Nie to, co ja myślę? — zaśmiał się gorzko. — Po trzydziestu latach małżeństwa zdradziłeś moje zaufanie. Nie ma już żadnych wyjaśnień.
Opadł na krzesło.
— Czułem się samotny — powiedział cicho. — Ty Zmieniłaś się, Walentino. Przestałaś ze mną rozmawiać, przestałaś się śmiać…
— Naprawdę? A rozwiązaniem było szukanie innej kobiety? — przerwała mu. — Ukrywać się jak nastolatka?
Jej oczy napełniły się łzami, ale nie płakała. Stała prosto, dostojnie, jak kobieta, która straciła miłość, ale nie szacunek.
— Wyjść.
— Co?
— Wyjść z tego domu. Dzisiaj.
Victor powoli wstał.
— Dokąd mam iść?
— Do niej — powiedział po prostu. — Tam, gdzie ci „dobrze”.
Poszedł do sypialni, wyjął z szafy starą torbę i rzucił ją na jej łóżko.
Próbował dotknąć jej ramienia, ale cofnęła się o krok.
— Nie dotykaj mnie — wyszeptał. — Spałem obok ciebie tyle lat i nigdy nie byłem bardziej samotny niż teraz.
Wiktor spuścił wzrok, zebrał kilka ubrań i wyszedł. Drzwi zamknęły się cicho, ale echo rozbrzmiało jak grzmot.
Walentyna pozostała oparta o ścianę. W ciszy, która zapadła, słychać było tylko cykanie świerszczy na zewnątrz i bicie jej serca.
Potem, z głębokim westchnieniem, podeszła do lustra. Otarła łzy, poprawiła włosy i wyszeptała:
„To już koniec, kobieto. To koniec. Nie płacz już za kimś, kto o tobie zapomniał”.
Następnego dnia włożyła czystą sukienkę, wyszła do miasta, kupiła kwiaty i wstąpiła do piekarni, do której chodziła z Wiktorem w młodości. Zamówiła ciasto i kawę.
Po raz pierwszy od dawna się uśmiechnęła.
Nie była jeszcze szczęśliwa, ale czuła, że zaczyna się coś nowego. Początek, który nie wymagał kłamstw, tylko odwagi.