W kancelarii notarialnej zapadła cisza.
Prawnik poprawił okulary i zaczął czytać powoli, spokojnym głosem.
— „Paragraf numer siedem. W przypadku, gdy moja żona, Valeria Popescu, otrzyma większość wyżej wymienionych aktywów, będzie miała prawny i moralny obowiązek comiesięcznego wspierania finansowego mojej matki, Marii Popescu, do końca życia”.
Valeria lekko poruszyła się na krześle.
Ale prawnik nie skończył.
— „Ustalona kwota wynosi 10 000 lei miesięcznie, korygowana corocznie. W przypadku, gdy zobowiązanie to nie będzie przestrzegane przez trzy kolejne miesiące…”
Prawnik podniósł wzrok.
— „…cały majątek odziedziczony przez moją żonę zostanie w całości przekazany mojej matce”.
W pokoju zapadła ciężka cisza.
Valeria zamrugała kilka razy, jakby nie zrozumiała.
„Co masz na myśli?” — zapytała nagle. To… to nie może być zgodne z prawem.
Prawnik zachował spokój.
„To całkowicie legalne. Testament został sporządzony dwa lata temu i sprawdzony trzy razy”.
Nie powiedziałem ani słowa.
Wpatrywałem się tylko w stół.
Po raz pierwszy od śmierci mojego syna czułem, jakby wciąż tam był… chroniąc mnie.
Waleria próbowała się uśmiechnąć, ale jej uśmiech był niepewny.
„10 000 lei miesięcznie to nic” – powiedziała. Oczywiście, że uszanuję wolę Alexandru.
Prawnik skinął głową.
„Cieszę się, że to słyszę”.
Po czym zamknął teczkę.
Spotkanie dobiegło końca.
W korytarzu Waleria minęła mnie bez słowa. W powietrzu unosił się zapach jej drogich perfum.
Przez pierwsze kilka miesięcy pieniądze przychodziły na czas.
Na początku każdego miesiąca otrzymywałem przelew.
Ale coś się zmieniło.
Jej ton stał się zimny. Oschły. Wiadomości były krótkie.
Po sześciu miesiącach pieniądze się spóźniły.
Czekałem.
Minęły dwa miesiące bez żadnego przelewu.
W trzecim miesiącu otrzymałem wiadomość:
„Nie mogę już kontynuować tych płatności. Rozmawiamy z prawnikiem”.
Uśmiechnąłem się gorzko.
Bo doskonale pamiętałem, co mój syn powiedział w tej klauzuli.
Zadzwoniłem do prawnika Ionescu.
Dwa tygodnie później spotkaliśmy się ponownie w tej samej kancelarii notarialnej.
Tym razem Valeria nie miała już tej samej pewności.
Prawnik otworzył akta.
— Zgodnie z klauzulą numer siedem, zobowiązanie nie było przestrzegane przez trzy kolejne miesiące.
Zawiesił głos.
— Zatem cały majątek odziedziczony po pani Valerii Popescu przechodzi na panią Marię Popescu.
Valeria gwałtownie wstała.
— Nie! To niemożliwe!
Ale wszystko było już podpisane, zweryfikowane i zarejestrowane.
Mieszkania.
Firma.
Rachunki.
Wszystko.
Wyszłam z budynku powoli, małymi krokami.
Nie czułam się zwycięzcą.
Po prostu spokojna.
Mój syn nie zostawił mi tylko pieniędzy.
Zostawił mi szacunek, który ktoś próbował mi odebrać.
I tego dnia zrozumiałam coś, czego nigdy nie zapomnę:
Dziecko, które naprawdę kocha swoją matkę, zawsze znajdzie sposób, by się nią zaopiekować… nawet po jej śmierci.