Stefan spojrzał w kąt ogrodu, gdzie stary, drewniany płot był lekko przechylony.
– Możemy wejść tędy – powiedział z entuzjazmem.
Mihai westchnął, ale nie zdążył odpowiedzieć, bo zadzwonił telefon Vioriki. To była Larisa.
– Mówiłam ci wyraźnie, żebyś nie przyjeżdżała – powiedziała spokojnie, bez cienia zdenerwowania.
Viorica podniosła głos:
– Przyjechałam tylko na weekend! Dzieciaki chciały zaczerpnąć świeżego powietrza! Czy ty też nie mógłbyś być bardziej ludzki?
Zapadła cisza. W tle słychać było warkot samochodu i słaby głos ojca Larisy.
– Właśnie przyjęłam ojca do szpitala – powiedziała Larisa ciszej. – I wiesz co? Nie było mi łatwo. Nie z pieniędzmi, nie z tym wszystkim… Ale poradziłam sobie sama.
Jej ton nie był oskarżycielski, lecz zmęczony. Po raz pierwszy Viorica nie miała odpowiedzi.
– Skoro już przyjechaliście… – kontynuowała Larisa po kilku sekundach… – Nie chcę was zostawiać na drodze. Klucz jest u cioci Ileany, sąsiadki. Ale chcę, żebyście coś zrozumieli: nie jest już tak jak dawniej. Jeśli chcecie przyjechać, zadzwońcie. Proście. Szanujcie.
Mihai skinął głową z aprobatą, a Viorica westchnęła.
– Dobrze… – powiedziała ciszej. – Masz rację.
Po otrzymaniu klucza weszli na podwórko. W domu było schludnie, cicho, pachniało wiosną. Dzieci od razu pobiegły do sadu, śmiejąc się.
Wieczorem urządzili prostego grilla. Bez głośnej muzyki, bez hałasu. Tylko cisza i spokój. W pewnym momencie Viorica powiedziała:
– Może… nie byliśmy wobec was uczciwi.
Mihai dodał:
– A może powinniśmy zacząć od nowa.
Larisa przyjechała w niedzielę po południu. Przeszła przez furtkę z lekkim wahaniem, ale dzieci podbiegły do niej i ją przytuliły.
Po raz pierwszy od dawna nie czuła się wykorzystywana, a oczekiwana.
Usiedli razem przy stole, bez wyrzutów. Nie było to idealne pojednanie, ale to był prawdziwy początek.
I dla Larisy to wystarczyło.