Nagle otworzyły się boczne drzwi.
Wybiegł lekarz, pchając metalowy wózek. Na noszach leżała młoda, blada kobieta z włosami przyklejonymi do czoła. Za nią lekarz mówił szybko, cicho.
Ana poczuła, jak zapiera jej dech w piersiach.
W tym samym momencie Romka przytuliła dziecko do piersi i wyszeptała coś w rodzaju modlitwy. Nie patrzyła już na Anę. Patrzyła na drzwi.
„Krwotok poporodowy” – usłyszała mimowolnie Ana.
Z wnętrza budynku dobiegł cichy krzyk.
Ana cofnęła się o krok. Kolana jej drżały. Dopiero wtedy zdała sobie sprawę, że kobieta na noszach była uderzająco podobna do jej siostry.
„Elena…” – wyszeptała.
Pobiegła w stronę wejścia, ale strażnik położył jej rękę na ramieniu. „Nie wolno ci”.
Świat zawirował wokół niej. Prezenty wypadły jej z rąk. Pluszowy miś potoczył się po asfalcie.
Za nią Romka mówiła spokojnie:
„Gdybyś odeszła, nic byś nie zobaczyła. I nie mogłabyś pomóc”.
Ana odwróciła się przestraszona. „Co masz na myśli, mówiąc o pomocy?”
Kobieta podniosła karton z drobnymi. W środku znajdowały się małe, pogniecione banknoty.
„Na krew. Na podróż. Na cokolwiek będziesz potrzebowała”.
Ana nie zastanawiała się ani chwili. Wyjęła portfel i włożyła do niego wszystko, co miała – prawie 600 lei. Pobiegła do recepcji, wołając imię siostry.
Następne godziny były koszmarem.
Lekarze w pośpiechu. Drzwi zamknięte. Czekanie.
W pewnym momencie wyszedł lekarz i zatrzymał się przed Aną.
„Przyszła pani na czas. Pilnie potrzebowaliśmy kompatybilnej krwi. To było na granicy”.
Ana zaczęła płakać, nie zdając sobie z tego sprawy. Płakała ze strachu, z ulgi, z powodu wszystkiego.
Kiedy w końcu ją wpuszczono, Elena była blada, ale żywa. Obok niej spało małe dziecko, owinięte w niebieski kocyk.
„Uratowałaś dwa życia” – powiedziała cicho jej siostra.
Ana wyjrzała przez okno w stronę bramy.
Romka zniknęła.
Tylko kartonowe pudełko stało przy płocie, puste.
Ana uśmiechnęła się przez łzy. Tego ranka przyszła, żeby przynieść prezenty.
Ale wracała do domu z czymś o wiele ważniejszym: przekonaniem, że czasami trzeba się zatrzymać, nawet jeśli nie rozumie się dlaczego.
Bo niektóre spotkania nie są przypadkowe.