Clara nie myślała już dłużej.
Rzuciła rękawiczki, torebkę, wszystko.
Pobiegła do nich.
Krzyczała, ale nie wiedziała, co powiedzieć.
Może ich imiona.
Albo modlitwę.
Samochód pojawił się na końcu ulicy, czarny, lśniący, zbyt szybki jak na ciszę panującą w tej okolicy.
Kierowca zatrąbił.
Ostry, rozpaczliwy dźwięk.
Luca potknął się na jednej nodze.
Matei nagle się zatrzymał.
Clara chwyciła ich w ramiona z siłą zrodzoną z czystego strachu.
Upadła z nimi na asfalt, tocząc się w kierunku krawężnika.
Samochód minął ich kilka centymetrów od nich.
Wszystko ustało.
Głuchy dźwięk.
Nierówny oddech.
Płacz.
Alexandru dobiegł do nich i upadł na kolana.
Nic nie powiedział.
Po prostu trzymał ich mocno, jakby mogli zniknąć.
Luca i Matei płakali, przyciskając twarze do szyi Clary.
— Dlaczego nas wyrzucacie? — szlochał Matei.
— Co zrobiliśmy źle?
Alexandru podniósł głowę.
— Co powiedziałeś? — zapytał powoli.
— Tata powiedział, że już jej nie potrzebujemy…
— Ale tak… — powiedział Luca przez łzy.
— To nasza matka.
Słowa spadły na niego jak błyskawica.
Alexandru poczuł coś, czego nigdy wcześniej nie czuł w sali konferencyjnej ani przy podpisywaniu umowy.
Wstyd.
Spojrzał na Clarę.
Widział rękawiczki, łzy, mundur.
I zrozumiał.
Zwolnił ją, bo była „zbyt przywiązana”.
Bo bał się zastąpić zmarłą matkę.
Bo nie chciał czuć bólu swoich dzieci.
Wstał z trudem.
— Wybacz mi — powiedział.
— Byłem ślepy.
Klara nie odpowiedziała.
Dzieci przytuliły się do niej jeszcze mocniej.
— Chcemy, żeby została — powiedział stanowczo Matei.
— Nie możemy spać bez niej.
Alexandru westchnął głęboko.
— Nie zostajesz tylko — powiedział.
— Jeśli chcesz… nie jesteś już nianią.
Klara spojrzała na niego z niedowierzaniem.
— Jesteś częścią rodziny.
Tego wieczoru tramwaj pozostał na chodniku.
A w dużym, zimnym domu ktoś się nauczył, że pieniądze nie zastąpią uścisków.
I że czasem proste serce jest warte więcej niż całe twoje imperium.