Ciągnęła, aż poczuła, jak trzaskają jej mięśnie, a w piersi kłuje. Mężczyzna poruszył się zaledwie o kilka centymetrów, ale dla Marii było to jak przenoszenie góry. Ciągnęła jeszcze raz. I jeszcze raz.
Śnieg wdzierał się do dziurawych butów, przemoczył cienkie skarpetki, ale to nie ustawało. Ciągnęła go, aż uderzył głową o sanki. Potem o ramiona. Potem o całe jego ciężkie ciało, które upadło z głuchym hukiem, jakby sama ziemia westchnęła.
Maria przez chwilę klęczała, dysząc. Chciała płakać. Nie płakała.
Przywiązała mężczyznę do sań zerwanym paskiem motocyklowym i ruszyła, krok po kroku, droga za drogą. Opustoszały kanton wydawał się odległy jak nigdy dotąd. Burza nie ustawała. Ale ona też nie.
Było już prawie ciemno, kiedy dotarła na miejsce.
W środku panował równie przenikliwy chłód, ale wiatr przestał wyć. Maria rozpaliła mały ogień w zardzewiałym piecu, tak jak kiedyś nauczył ją pewien starzec, i natarła jego dłonie resztką alkoholu salicylowego znalezionego pod stołem.
Godziny mijały powoli.
Mężczyzna otworzył oczy dopiero rano.
Rozejrzał się wokół zdezorientowany, a potem na nią. Jego oczy były niebieskie, zmęczone, ale żywe.
— Gdzie… jestem? — mruknął.
— W schronie — powiedziała po prostu Maria. — Upadłeś. Prawie zamarzłeś.
Próbował wstać, ale jęknął. Maria delikatnie go odepchnęła.
— Czekaj. Jeszcze nie.
Przez chwilę milczał. Potem zapytał:
— Jak masz na imię?
— Maria.
— Jestem Andriej.
Nie powiedział nic więcej. Ale w kolejnych dniach, gdy burza ucichła i na drodze zaczęli pojawiać się ludzie, oni również się pojawili.
Wielcy mężczyźni. W grubych kurtkach. Z tatuażami. Z surowym spojrzeniem.
Maria chciała uciekać.
Ale Andriej wstał, opierając się o stół. Spojrzał na wszystkich i powiedział tylko:
— Ona.
To wystarczyło.
Stali nieruchomo. Niektórzy spuścili głowy. Inni przeżegnali się.
Później Maria poznała prawdę. Andriej nie był zwykłym motocyklistą. Był przywódcą bractwa, które nie zapominało i nie wybaczało łatwo. Człowiekiem, za którym wielu podążało bez pytania.
I który teraz mówił wszystkim, że jego życie należy do małej dziewczynki.
Nigdy nie wróciła do centrum.
Zamiast tego trafiła do małego, ale ciepłego mieszkania. Z własnym pokojem. Z jedzeniem w lodówce. Z nowymi zapasami, kupionymi bez patrzenia na cenę — 300 lei, 500 lei, nie miało to znaczenia.
Andriej nie przyjął tego od razu na papierze. Najpierw zrobił coś trudniejszego.
Naprawiał rzeczy.
Pokazywał ludziom ich miejsce.
Zmieniał zasady.
Kiedy pewnego dnia w szkole zapytano Marię, kim chce zostać, gdy dorośnie, uśmiechnęła się.
— Kimś, kto nie odchodzi, powiedziała.
I po raz pierwszy poczuła na pewno, że nie jest już sama.