Głos ojca wypełnił pokój. Był zmęczony, ale wyraźny.
„Mamo, nagrywam cię, bo już mnie nie słuchasz. Andreea mnie nie zdradziła. Wiesz o tym doskonale. Przeczytałaś wiadomości od początku do końca i zobaczyłaś datę zdjęcia. Ale wybrałaś kłamstwo. Wybrałaś, żeby powiedzieć rodzinie to, co było dla ciebie korzystne”.
Z ostatniego rzędu dobiegło westchnienie. Ktoś zakrył usta dłonią.
„Powiedziałaś mi, że jeśli cię nie wesprę, zrobisz ze mnie głupca przed wszystkimi. Że powiesz, że jestem słaby, że jestem manipulowany przez żonę. Mamo, to nie jest miłość. To kontrola”.
Pani Elena chwyciła się oparcia krzesła. Perły zadrżały jej w gardle.
„Jeśli słuchasz tego po mojej śmierci” – kontynuował głos – „chcę, żebyś wiedziała jedno: Andreea jest uczciwą kobietą. I matką mojego dziecka. Jeśli jeszcze raz ją zaatakujesz, nie będę cię uważać za swoją matkę”.
Telefon zamilkł.
W kaplicy zapadła ciężka, przytłaczająca cisza. Nikt już nie szemrał. Nikt już nie komentował.
Radu odłożył słuchawkę i odwrócił się do mnie.
— Tata kazał mi włączyć, jeśli powie o tobie jeszcze jakieś przykre rzeczy.
Przyciągnęłam go do piersi. Właśnie płakał, cicho, z głową przyciśniętą do mojej.
Pani Elena otworzyła usta, ale nie wydobyła z siebie ani słowa. Cofnęła się o krok. Potem kolejny. Ktoś z rodziny odwrócił wzrok. Ktoś inny usiadł, nagle zmęczony.
Wzięłam głęboki oddech. Po raz pierwszy od tygodni powietrze nie bolało.
— Nabożeństwo się skończyło — powiedział powoli ksiądz, przerywając ciszę.
Ludzie zaczęli wychodzić, jeden po drugim. Bez komentarzy. Bez przenikliwych spojrzeń. Pani Elena stała tam, jakby pomniejszona.
Kiedy ją minęłam, zatrzymała mnie.
— Ja… Nie wiedziałam, że nagrywa…
— Wiedziała, co robi — odpowiedziałam spokojnie. — I zrobiła to, żeby nas chronić.
Nie odpowiedziała mi.
Na zewnątrz niebo było czyste. Radu uścisnął mi dłoń.
— Czy dobrze zrobiłam, mamusiu?
Pochyliłam się do jego poziomu.
— Zrobiłaś to, co musiałaś. Tata byłby z ciebie dumny.
Wyszliśmy razem, nie oglądając się za siebie. Żałoba nie zniknęła. Ból nie minął. Ale prawda została powiedziana.
A czasami to wystarczy, żeby móc iść dalej z podniesioną głową.