Zostałam na korytarzu w płaszczu, jakbym była tylko gościem. Ale nogi odmawiały mi posłuszeństwa. Coś mnie tam trzymało, jakby drzwi zamknęły się za mną, a ja tego nie słyszałam.
Dziewczynka siedziała na krześle, z rękami splecionymi na kolanach.
— Jak masz na imię? — zapytałam cicho.
— Ana. A on ma na imię Matei.
Imiona padały ciężko. Proste imiona. Imiona dzieci, które powinny się bawić, a nie być w środku tragedii.
Z pokoju wyszedł ratownik medyczny i skinął głową.
— Mama żyje. Jest w poważnym stanie, ale zabieramy ją do szpitala.
Ana nie płakała. Zapytała tylko:
— Czy nic jej nie będzie?
Nikt nie wiedział, co powiedzieć.
Opiekunowie dzieci rozpoczęli procedurę. Rozmawiali o ośrodkach, o dokumentach, o „tymczasowym umieszczeniu”. Wielkie, zimne słowa, które nie miały nic wspólnego z oczami Any.
— Czy mogę iść z bratem? — zapytała.
Cisza.
— To niemożliwe — powiedziała kobieta, unikając jej wzroku. — Na razie pójdziecie osobno.
Wtedy Ana wybuchnęła.
Nie głośno.
Nie histerycznie.
Tylko łza spłynęła jej po policzku.
— Proszę… Karmię go. Trzymam go w nocy. Beze mnie płacze…
Złapałam się na tym, że mówię bez namysłu:
— Czy mogę je wziąć. Przynajmniej na chwilę.
Wszyscy na mnie patrzyli.
— Czy jesteście spokrewnieni?
— Nie.
— Wtedy to skomplikowane.
— Wiem. Ale nie niemożliwe.
Następowały dni ucieczki. Papiery. Oświadczenia. Drogi między ratuszem, dyrekcją, szpitalem. Wydałam pieniądze na mleko w proszku, pieluchy, ubrania. Pieniądze, których nie planowałam, ale to już nie miało znaczenia.
Pierwszej nocy Ana spała obok brata na kanapie. — Jeśli odejdę, obiecujesz, że go przygarniesz? — zapytała cicho.
— Obiecuję.
Ich matka przeżyła. Po miesiącach hospitalizacji trafiła do ośrodka. Ojciec się nie pojawił.
Pewnego dnia Ana zapytała mnie:
— Ciociu… czy zostaniemy tu jeszcze długo?
Usiadłam obok niej.
— Tak długo, jak będziesz potrzebowała.
Minęły lata.
Ana dorastała.
Matei zaczął się śmiać, chodzić, biegać po domu.
Nie było łatwo. Były nieprzespane noce, lęki, wątpliwości. Ale takie było też życie. To prawda.
Pewnego wieczoru Ana przytuliła mnie i powiedziała:
— Pamiętasz, jak zapytałam, czy chcesz mieć dziecko?
Uśmiechnęłam się ze łzami w oczach.
— Tak.
— Wtedy nie szukaliśmy kogoś, kto by nas przyjął. Szukaliśmy kogoś, kto by nas przenocował.
I zostaliśmy.