Emanuel stał nieruchomo przez chwilę. Jakby czas się zatrzymał, a powietrze stało się zbyt ciężkie, by oddychać.
— Gdzie on teraz jest? — zapytał cicho, ale szorstko.
Mariana otarła łzy rogiem fartucha.
— Nie wiem, proszę pana. Opuścił sierociniec, mając około osiemnastu lat. Powiedział, że jedzie do Bukaresztu, szukać czegoś… lub kogoś. Od tamtej pory go nie widziałem.
Emanuel zamknął oczy, próbując zebrać myśli. Trzy dekady milczenia, rozwianych marzeń, poczucia winy, które nosił w duszy. A teraz jakaś kobieta powiedziała mu, że jego brat żyje.
Tej nocy nie mógł spać. Wyjął z szuflady małe drewniane pudełko, które przechowywał od lat. Były w nim tylko dwie rzeczy: stare zdjęcie jego i Leona oraz samolocik-zabawka, identyczny jak ten na obrazie. Trzymał go w drżącej dłoni, jakby był święty.
Następnego ranka Emanuel wyjechał, nikomu o tym nie mówiąc. Wsiadł do samochodu i pojechał do Botoszany. W drodze w jego umyśle odtwarzała się przeszłość: śmiech na podwórku, głos matki, małe dłonie brata ściskające jego dłoń. Wszystko wróciło.
W sierocińcu „Sfântul Andrei” czas zdawał się stanąć w miejscu. Łuszczące się mury, opustoszałe podwórko i stary krzyż przy bramie. Przy wejściu powitała go starsza kobieta.
— Szukasz kogoś?
Emanuel pokazał mu zdjęcie.
— Ten chłopiec. Był tu wiele lat temu. Nazywali go Dănuț.
Kobieta zamarła.
— Dănuț… tak, pamiętam. Dobry dzieciak. Miał wypadek, gdy był mały i został z blizną na dłoni. Wyjechał, ale słyszałem, że został mechanikiem samochodowym w Bukareszcie.
Emanuel poczuł ucisk w piersi. Podziękował kobiecie i wyszedł.
Kilka dni później był przed małym warsztatem na skraju osiedla. Zardzewiały szyld głosił „Dany Auto Repairs”.
Wszedł do środka.
Za samochodem mężczyzna o brązowych włosach, spoconych i tłustych, powoli wstał. Kiedy spojrzeli na siebie, świat zdawał się na chwilę zniknąć. To samo ciepłe spojrzenie, ten sam nieśmiały uśmiech z dzieciństwa.
„Danut?” – wyszeptał Emanuel, niemal bez słowa.
Mężczyzna był zdumiony.
„Skąd znasz to imię?” – zapytał, ocierając czoło.
Emanuel powoli podszedł, wyjmując z kieszeni mały samolocik-zabawkę.
„Bo kupiłem go dla ciebie, bracie. Jestem Emanuel”.
Dănuț zamarł. Jego usta drżały. Zrobił krok w tył, potem kolejny w przód. Łzy spływały mu po policzkach, rozmazując twarz olejem.
Mocno się uścisnęli, bez słów. Słychać było tylko warkot silników i bicie serc.
Po kilku minutach Dănuț powiedział, szlochając:
— Myślałem, że nie żyjesz… że już mnie nie szukasz.
Emanuel położył mu dłonie na ramionach.
— Szukałem cię całe życie, bracie. I teraz już cię nigdy nie opuszczę.
Tego dnia dwoje ludzi, którzy stracili wszystko, odnalazło swój początek. A wieczorem, w rezydencji w Konstancy, portret Leona został zdjęty ze ściany. Nie z bólu, ale dlatego, że w obrazie nie było już nadziei – był żywy, z krwi i kości, w objęciach dwóch braci, których rozdzieliło życie, ale przeznaczenie połączyło ich na nowo.