Dziewczynka była blada. Zmęczona. Dziecko, owinięte w cienki kocyk, szlochało.
W pokoju pachniało mlekiem i biedą.
Wierza poczuła ucisk w żołądku.
– Kim jest to dziecko? – zapytała głosem, którego nawet ona nie rozpoznała.
Sândel potarł czoło.
– To moje.
Słowa zabrzmiały ciężko, jak siekiera.
Ciocia Maria westchnęła głęboko.
Dziewczyna podeszła bliżej.
– Nie chciałam niczego zepsuć… Wyjechałam do Bukaresztu rok temu. Kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży, on był już żonaty. Nie chciałam go szukać. Ale nie mam pieniędzy. Nikogo tu nie ma.
Wierza wpatrywała się w nią.
– A od jak dawna tu przyjeżdżasz?
– Od kilku miesięcy.
– A ty? – zapytała Sandela.
– Chciałam ci powiedzieć… ale nie wiedziałam jak.
Wera zaśmiała się krótko.
– Kiedy? Po tym, jak opróżniłaś moją lodówkę, żeby nakarmić swoje dziecko?
Cisza.
Dziecko płakało coraz głośniej.
A potem wydarzyło się coś nieoczekiwanego.
Wera podeszła do prowizorycznego łóżeczka i położyła dłoń na czole dziecka.
Było gorąco.
– Ma gorączkę.
Dziewczynka zaczęła płakać.
– Nie mam pieniędzy na lekarza.
W tym momencie złość Wery zmieszała się z czymś jeszcze. Z głębokim, ale wyraźnym bólem.
Dziecko nie było winne.
Może i nie ona.
Tylko mężczyzna, który chciał dwóch żyć jednocześnie.
Wera zwróciła się do niego.
– Idź jutro do notariusza. Dom jest na moje nazwisko. Chcę rozwodu. I renty dla dziecka. Bo jest twoje.
Sandel spojrzał w górę, przestraszony.
– Vera…
– Już wybrałaś. Wybieram teraz.
Ciocia Maria skinęła głową z aprobatą.
Tego samego dnia Vera zabrała dziewczynkę i dziecko do lekarza w gminie. Zapłaciła za konsultację. 150 lei. Kupiła lekarstwa.
Nie z miłości do Sandela.
Ale z szacunku do siebie.
Wieczorem, wracając do domu, szeroko otworzyła okna.
Wywietrzyła.
Wyrzuciła resztki z lodówki.
I po raz pierwszy cisza przestała boleć.
Po dwóch miesiącach orzeczono rozwód.
Sandel wprowadziła się do małego domu.
Vera zajęła się swoimi sprawami. Swoim życiem. Ogrodem. Porządkiem.
W wiosce rozmawiano. Jak zawsze.
Ale Vera szła prosto, z wyprostowanymi plecami.
Pewnego wieczoru, siedząc na ławce przed domem, ciocia Maria powiedziała do niej:
– Masz wielkie serce, dziewczyno. Ale i głowę na karku.
Wera się uśmiechnęła.
Nie straciła wszystkiego.
Straciła mężczyznę, który i tak nigdy nie był do końca jej.
A zyskała coś o wiele ważniejszego:
Godność.
A tą nie dzieli się z nikim.