Kobieta mocniej przytuliła Sofię do piersi, jakby chciała stać się niewidzialna. Jej wzrok przeskakiwał z twarzy otaczających ją ludzi na wyjścia, a potem z powrotem na Roberta.
„Proszę” – powiedziała cicho, a jej głos drżał. „Nie rób zamieszania. Nie teraz”.
Robert wziął głęboki oddech. Po raz pierwszy od wielu lat nie wydawała poleceń, nie podnosiła głosu, nie domagała się wyjaśnień jak na sali konferencyjnej.
„Powiedz mi, jak masz na imię” – powiedziała po prostu.
Kobieta zawahała się przez chwilę, a potem ustąpiła.
„Ana”.
Imię spadło między nich jak mały, lecz ciężki kamień. Robert poczuł, jak coś go blokuje. Ana. Przyjaciółka Isabeli z młodości. Ta nieśmiała dziewczyna, która stała na korytarzu, gdy beształ córkę. Dziewczyna, na którą patrzył gniewnie.
„Isabela…” – zaczął, ale Ana natychmiast go powstrzymała.
„Nie wymawiaj tu jej imienia” – wyszeptała. „Proszę”.
Sofia wierciła się w ramionach matki i ponownie wyciągnęła drobną rączkę do Roberta.
„Halo?” – powiedziała cienkim głosem.
To słowo uderzyło go mocniej niż jakakolwiek zła wiadomość, jaką kiedykolwiek słyszał.
Robert zakrył usta dłonią. Poczuł, jak miękną mu kolana.
„Ile ma lat?” – zapytał.
„Trzy” – odpowiedziała Ana. „Trzy lata i dwa miesiące”.
Robert szybko policzył. Isabela została uznana za zmarłą cztery lata temu.
„Gdzie jest Isabela?” – zapytał, niemal bez słowa.
Ana spuściła wzrok.
„Przeżyła” – powiedział. „Przeżyła jeszcze rok. Zostawiła cię, bo nie mogła oddychać. Była w ciąży. Urodziła Sofię w szpitalu państwowym w Ploeszti. Nie chciała pieniędzy. Nie chciała twojego imienia. Chciała tylko spokoju”.
Robert poczuł pieczenie w piersi.
„A naszyjnik?”
„Założył jej go na szyję, kiedy umarła. Tym razem… naprawdę” – powiedziała Ana ze łzami w oczach. „Powiedział mi, żebym nikomu go nie dawała. Nigdy”.
Cisza między nimi była ciężka, pełna niedopowiedzeń.
„Dlaczego uciekasz?” – zapytał Robert.
Ana westchnęła.
„Bo życie nie jest łaskawe dla tych, którzy nie mają pieniędzy. Bo Sofia potrzebuje leczenia. Bo moja pensja ledwo wystarcza. Bo się boję”.
Robert spojrzał na wnuczkę. Na anioła ze złamanym skrzydłem na jej szyi.
Potem zrobił coś, czego nikt by się po nim nie spodziewał.
Znowu uklęknął, na wysokości Sofii.
„Twój dziadek popełnił błąd” – powiedział cicho. „Ale jeśli mi pozwolisz, postaram się to naprawić”.
Ana otworzyła usta, żeby zaprotestować.
„Nie chcę pieniędzy” – powiedziała. „Nie chcę fortuny”.
„Ja też nie” – odpowiedział Robert. „Chcę czasu. I szansy”.
Wyjął telefon i bez mrugnięcia okiem odwołał lot. Lot wart dziesiątki tysięcy lei, zmarnowany bez żalu.
„Chodź ze mną” – powiedział. „Nie do pałacu. Do domu. Naszego”.
Ana patrzyła na niego długo. Potem spojrzała na Sofię, która szeroko się uśmiechała.
„Cześć” – powtórzyła dziewczynka.
Ana zamknęła oczy i skinęła głową.
Tego dnia, na zatłoczonym lotnisku, milioner spóźnił się na lot.
I odnalazł swoją rodzinę.