Oderwała się od jego dłoni z nieoczekiwaną siłą i po raz pierwszy jej głos był wyraźnie słyszalny w salonie.
— Nie dotykaj mnie.
Nie podniosła głosu. Nie krzyknęła. Ale coś w sposobie, w jaki to powiedziała, sprawiło, że strażnicy zawahali się. Zapadła krótka, ale ciężka pauza, jak przed prawdziwą burzą.
Irina zaśmiała się krótko, nerwowo.
— No, przestań się awanturować. Wyprowadź ją stąd.
Kobieta wzięła głęboki oddech. Potem przyłożyła dłoń do szyi i powoli rozwiązała cienki łańcuszek, dotąd ledwo widoczny. Na jego końcu wisiał duży, stary, kuty klucz.
— Czy ktoś rozpoznaje ten klucz? — zapytała.
Goście spojrzeli po sobie zdezorientowani. Niektórzy wzruszyli ramionami. Inni uśmiechnęli się ironicznie.
— A co jeśli? — zapytał ktoś z tyłu. Czy istnieje magiczny klucz?
Kobieta zrobiła krok naprzód.
— To klucz do starej piwnicy. Ten, którego nie ma na nowych planach. Ten, gdzie są oryginalne akty własności domu. Umowy. Testament mojego ojca.
Irina zamarła.
— Co to za bzdura?
— Ten dom nie nazywa się „Vila Popescu” dla ozdoby — kontynuowała kobieta. — Nazywa się tak, ponieważ został zbudowany przez mojego dziadka, jego własnymi rękami. Cegły były opłacane pojedynczo. Lejami, a nie obietnicami.
W salonie rozległ się szmer.
— Mój ojciec zmarł trzy miesiące temu — powiedziała, a jej głos na chwilę złagodniał. — Zostawił dom w moim imieniu. Jestem Ana Popescu.
Jeden z gości, starszy mężczyzna, zbladł.
— Popescu… — wyszeptał. Córka Mihaia Popescu?
Ana skinęła głową.
— Tak. Ten Mihai Popescu, który zbudował połowę tej dzielnicy, gdy inni jeszcze kombinowali. Ten Mihai Popescu, który pozwolił ci korzystać z domu na imprezy, z czystej ciekawości.
Irina cofnęła się o krok.
— Ja… Nie wiedziałam…
— Nie pytałeś, odpowiedziała spokojnie Ana. Zakładałeś.
Strażnicy opuścili ręce. Muzyka ucichła całkowicie. Słychać było tylko deszcz uderzający o duże okna.
Ana zdjęła mokre buty i zostawiła je na marmurze.
— Wiesz, co boli najbardziej? — zapytała, rozglądając się. Nie to, że oceniałeś mnie po mokrej sukience. Ale to było dla ciebie takie łatwe.
Zatrzymała się na chwilę.
— Impreza się skończyła.
— Co masz na myśli? — zapytał ktoś.
— Masz na myśli, że wszyscy wychodzą. Już.
Słychać było protesty, szmery, oburzone miny. Ale nikt się nie ruszył.
Ana wyjęła telefon i wybrała numer.
— Dobry wieczór, powiedziała. Tak, jestem Ana Popescu. Proszę zamknąć imprezę. Tak, natychmiast.
Po dziesięciu minutach światła zgasły. Obsługa zaczęła czyścić szyby. Ludzie wychodzili jeden po drugim, ich drogie ubrania chroniły przed deszczem, ale wzrok utkwiony był w ziemi.
Irina została ostatnia.
— Przepraszam — mruknęła.
Ana długo na nią patrzyła.
— Następnym razem, gdy zobaczysz mokrą, brudną lub zagubioną osobę, zadaj sobie pytanie, jaka jest jej historia. Nie, jaką wartość jej przypisujesz.
Drzwi się zamknęły.
Ana została sama w dużym salonie. Usiadła na sofie i pozwoliła łzom płynąć, cicho. Nie ze słabości. Ale z wyzwolenia.
Następnego dnia willa została otwarta z innego powodu. Tymczasowe schronienie dla rodzin, które straciły dach nad głową po powodzi. Kuchnia gotowała gorącą zupę. W salonie słychać było prawdziwy śmiech.
Ana wiedziała jedno na pewno: ten dom znów będzie miejscem ludzi. Nie pozorów.
I po raz pierwszy od dłuższego czasu naprawdę poczuła się jak w domu.