Ale nikt się nie poruszył.
Goście, którzy jeszcze chwilę wcześniej uśmiechali się obłudnie, zastygli. Powietrze stało się ciężkie, a wszelkie rozmowy ucichły.
Liana zrobiła krok naprzód, nie odrywając wzroku od Any Victorii.
— Może byłam niema — powiedziała — ale wszystko słyszałam. Przez lata mieszkałam w ośrodku, który pani finansowała „z dobroci serca”. Tyle że to nie była dobroć, pani Ano. To był interes.
W tłumie rozległ się szmer. Mihai poczuł, jak krew odpływa mu z twarzy.
— Dzieci nie dostawały wystarczająco jedzenia, darowane ubrania znikały, a leki wysyłane przez sponsorów były sprzedawane. Wiem to. Tam byłam. I wiem, kto podpisywał wszystkie dokumenty.
Oczy Liany błyszczały, lecz jej głos pozostawał spokojny.
— Pani nazwisko widniało na każdym z nich. Ana Victoria Savelu.
Kobieta gwałtownie wstała.
— Kłamstwa! — krzyknęła. — To farsa! Absurd!
Ale ludzie już jej nie słuchali. Jedni szeptali między sobą, inni nagrywali. Jeden z reporterów, obecny na „wydarzeniu roku”, skierował kamerę na scenę.
Liana wyprostowała się i spojrzała na Mihai’a.
— Nie chciałam cię zranić. Ale nie mogę żyć w kłamstwie.
Zrobił krok w jej stronę, lecz głos mu się załamał:
— Dlaczego nie powiedziałaś mi wcześniej?
Uśmiechnęła się smutno.
— Bo do dziś nie mogłam mówić.
Sala zamarła w ciszy. Słychać było tylko ich oddechy.
Wtedy Ana Victoria krzyknęła:
— Wyrzucić ją! Natychmiast!
Ale nikt nie posłuchał. Nawet ojciec Mihai’a wyglądał na zagubionego.
Liana splotła dłonie i powiedziała głośno, do wszystkich:
— Nie chcę zemsty. Chcę prawdy. Niech świat zobaczy, kto kryje się za maskami ludzi idealnych.
Odwróciła się do Mihai’a.
— Może wybrałeś mnie przez pomyłkę, przez zakład. Ale ja pokochałam cię naprawdę. Nie za to, kim jesteś na scenie, lecz za człowieka, który w mojej ciszy wydawał się dobry. Jeśli jesteś ze mną — zostań. Jeśli nie… pójdę dalej sama.
Przez kilka sekund milczał. Potem zerwał krawat i rzucił go na podłogę.
— Nie chcę już żyć w ich teatrze.
Wyciągnął do niej rękę. Liana zawahała się, lecz ją ujęła.
Ludzie zaczęli klaskać. Jedni szczerze, inni przestraszeni. Ana Victoria została wyprowadzona, podtrzymywana przez męża, z pustym spojrzeniem.
Mihai i Liana zostali sami w centrum sali.
— Jesteś pewien? — wyszeptała.
— Tak — odpowiedział. — Teraz moja kolej milczeć i cię słuchać.
I po raz pierwszy jego uśmiech nie był wymuszony. Był uśmiechem człowieka wolnego.
Na zewnątrz zaczął padać lekki deszcz, a świat znów wydawał się czysty.
To prawda powiedziała „tak” zamiast niej.