Lidia zacisnęła szczękę, starając się nie wybuchnąć. Czuła gniew i strach ścierające się w jej wnętrzu, niczym ogień z lodem. Zamiast odpowiedzieć, odwróciła się do ognia i rozpostarła dłonie nad płomieniami, szukając kropli odwagi.
Mężczyzna obserwował ją z cienia, jego czarne oczy były milczące, ale pełne niezachwianej determinacji. Nie wiedziała jeszcze, co ją podtrzymuje, ale czuła, że ta kobieta nie jest taka jak inne.
W ciągu następnych dni Lidia odkryła, jak ciężkie jest życie w tych miejscach. Mieszkańcy wioski mieszkali w drewnianych chatach, codziennie walcząc z zimnem, głodem i śmiercią. Klan był bliski wyginięcia, ich kobiety zmarły na dziwną chorobę, a mężczyźni zostali sami, zahartowani, kierujący się jedynie instynktem przetrwania.
On – Mihai, jak później poznała jego imię – był ich przywódcą. Szanowali go jak boga i bali się go jak bestii. Lidia szybko zrozumiała, że sprowadzono ją tu nie z pożądania, lecz z desperacji.
Ale nie mogła pogodzić się z tym losem. Nie była zwierzęciem ani kobietą, która skłoniłaby głowę przed mężczyzną, bez względu na to, jak silny by był.
Pewnego wieczoru, gdy Mihai przyszedł z miską parującej zupy i powiedział krótko: „Jedz”, Lidia spojrzała na niego i powiedziała spokojnie, lecz stanowczo:
„Nie jestem twoja. Możesz mnie trzymać w zamknięciu, ale nie możesz odebrać mi woli”.
Stał tam nieruchomo, patrząc w jego zielone oczy, w których nie było strachu, tylko jasne światło. Po raz pierwszy Mihai poczuł dziwny dreszcz – nie gniewu, lecz szacunku.
Minął czas. Zima rozprzestrzeniła się po górach niczym biała klątwa. W chacie, między ogniem a ciszą, dwoje ludzi, którzy powinni się nienawidzić, zaczęło, nieświadomie, się rozumieć. Lidia leczyła jego rany, a on przynosił jej drewno i jedzenie.
Pewnej nocy, gdy burza niczym bestia waliła w mury, Lidia obudziła się gwałtownie. Mihai stał w drzwiach, a jego oczy utkwione były w płomieniach.
„Dlaczego tak mnie nienawidzisz?” zapytał, nie patrząc na nią.
„Bo mnie porwałaś. Bo mnie uwięziłaś”.
„A gdybym tego nie zrobił, cała moja rasa by wyginęła” – mruknął. „Nie wiesz, jak to jest widzieć śmierć w oczach wszystkich i nie mieć nic do roboty”.
Lidia zamilkła. W jego głosie nie było już arogancji, lecz dawny ból, ciężki jak skała góry. Wtedy po raz pierwszy poczuła litość.
W kolejnych dniach Mihai przestał rozkazywać. Zaczął pytać. Nauczył się od niej, jak używać roślin do leczenia ran, jak rozumieć oznaki wiatru i zimna. A Lidia, choć nie chciała się do tego przyznać, zaczęła dostrzegać w nim nie tylko porywacza, ale człowieka złamanego żalem.
Wiosna przyszła późno, topiąc śnieg i uspokajając górę. Pewnego ranka Mihai wszedł do chaty z naręczem żółtych kwiatów i położył je przed nią.
„Dla ciebie” – powiedział po prostu. „Nie dlatego, że cię pragnę, ale dlatego, że cię szanuję”.
Lidia uśmiechnęła się po raz pierwszy. Ogień w jej duszy nie zgasł, ale teraz płonął inaczej – nie płomieniem zemsty, lecz światłem, które topiło otaczający go lód.
W ten sposób, w tym zapomnianym przez świat miejscu, dwoje zagubionych ludzi nauczyło się, że czasami siła tkwi nie w sile, lecz w przebaczeniu.
A góra, milczący świadek ich cierpienia i odrodzenia, w końcu pozwoliła wiatrom znów zaśpiewać, nie o bólu, lecz o pokoju.