Karol przykucnął i spojrzał mu w oczy.
— Nie, chłopcze. Chcę ją tylko zobaczyć. To moja córka.
Chłopiec przez chwilę się wahał, potem skinął głową.
— Dobrze… proszę iść za mną.
Szli alejką prowadzącą na skraj parku. Słońce niemal zaszło, a długie cienie kładły się na trawie. Ręce Karola drżały. Każdy krok wydawał się wiecznością.
Bał się.
A jeśli to pomyłka?
A jeśli to nie ona?
Ale coś w głębi duszy mówiło mu, że tym razem los się nie pomylił.
Po kilku minutach dotarli do małego domu z odpadającym tynkiem i zardzewiałą bramą. Z podwórka dochodził śpiew kobiety, a w powietrzu unosił się zapach gulaszu.
— Mamo! — zawołał chłopiec. — Jakiś pan chce zobaczyć tę dziewczynkę!
Kobieta około czterdziestki wyszła na próg, wycierając ręce w fartuch.
— Kogo pan szuka?
Karol ledwo mówił.
— Dziewczynki… która trafiła tu wczoraj.
Kobieta przyjrzała mu się uważnie.
W tej samej chwili zza jej pleców wyszła Zosia — z potarganymi włosami i w za dużej koszuli.
Gdy go zobaczyła, krzyknęła:
— Tato!
Karol padł na kolana. Ramiona same się otworzyły, a dziewczynka wbiegła w jego objęcia.
Płakali oboje, bez słów.
Kobieta i chłopiec patrzyli wzruszeni, nie wiedząc, czy się uśmiechać, czy płakać razem z nimi.
Po chwili Karol wstał.
— Proszę pani… nie wiem, jak dziękować.
Kobieta pokręciła głową.
— Zrobiłam tylko to, co zrobiłaby każda matka. Była sama i cała się trzęsła. Powiedziała, że jakiś mężczyzna próbował wciągnąć ją do samochodu, ale uciekła. Wezwałam policję, ale jeszcze nie przyjechali.
Karol skinął głową.
— Ja się tym zajmę.
Wieczór zakończył się długim uściskiem pod czerwonym niebem. Kobieta dała im torbę z jedzeniem na drogę.
Karol wyjął plik pieniędzy i podał jej.
— Proszę to przyjąć. Dla pani syna. Za wszystko.
Kobieta cofnęła się.
— Nie zrobiłam tego dla pieniędzy. Proszę podziękować niebu, że ją pan odzyskał.
Karol przytaknął, ze łzami w oczach.
Spojrzał na córkę.
— Widzisz? Nasza gwiazda zawsze nas odnajdzie — wyszeptał.
Dziewczynka uśmiechnęła się i podała mu zawieszkę. Założył ją z powrotem, ściskając w dłoni.
W drodze do domu prowadził jedną ręką, a drugą trzymał Zosię.
Nic już się nie liczyło — ani pieniądze, ani interesy, ani stracony czas.
Myślał tylko o jednym:
żaden bogaty człowiek nie jest naprawdę bogaty, jeśli nie ma spokoju w sercu.
I po raz pierwszy od wielu miesięcy Karol poczuł, że znów żyje.