Młody mężczyzna podniósł wzrok, zaskoczony. Nie spodziewał się takiego pytania. Uśmiechnął się lekko, zawstydzony, i zakrył ramię dłonią, ale wzrok Eleny był już na nim utkwiony.
— To… długa historia, proszę pani — powiedział cicho.
— Mam czas — wyszeptała drżącym głosem.
Mężczyzna zawahał się przez chwilę, po czym westchnął i usiadł na ławce przy drzwiach. Pozostali członkowie grupy poszli do samochodu, śmiejąc się i żartując, ale on został.
— Miała na imię Sofia. A może… tak ją nazywali w sierocińcu — zaczął. — Dorastaliśmy tam razem, w ośrodku w Fetești. Była najszczęśliwszą dziewczynką na świecie, zawsze nas rozśmieszała. Zmarła jakieś pięć lat temu, na chorobę… Nadal nie wiem dokładnie, na którą. Zrobiłem sobie ten tatuaż, żeby jej nigdy nie zapomnieć.
Jego słowa zaparły jej dech w piersiach. Elena czuła, jakby nie mogła oddychać. Oparła się o blat i próbowała powstrzymać łzy, ale jej oczy napełniły się łzami.
— Sofia… powiedziałaś Sofia?
— Tak, proszę pani. Miała na imię Sofia. Miała długie włosy, zawsze splecione w warkocze, i uśmiech… jakby nie obchodził jej niesprawiedliwy świat. Przyprowadził ją tam mężczyzna, który twierdził, że znalazł ją zaginioną. Miała wtedy około dziesięciu lat.
Elena poczuła, jak ziemia drży jej pod stopami. Młody mężczyzna mówił o jej córce. Niemożliwe, żeby to był zbieg okoliczności.
— Czy kiedykolwiek opowiadała ci coś o swoich rodzicach? O miejscu, w którym mieszkała?
— Przypomniało jej się morze… i kobieta, która piekła słodkie bułeczki.
Pani Elena zakryła usta dłońmi i wybuchnęła płaczem. Łzy płynęły jej bez przerwy, a młody mężczyzna, nie wiedząc, co zrobić, delikatnie położył jej dłoń na ramieniu.
— Była moją córką, zdołała powiedzieć między szlochami. Była moją małą dziewczynką…
Młody mężczyzna wstał oszołomiony.
— Pani… Nie wiedziałem. Myślałem…
Ale Elena już go nie słuchała. Patrzyła na wytatuowaną twarz, dotykając jej drżącymi palcami, jakby chciała pogłaskać skórę.
— Gdzie jest pochowana? — zapytała przez łzy.
Powoli skinął głową.
— Na małym cmentarzu obok sierocińca. Nie miała nikogo, więc tego dnia byłem tam ja.
Następnego dnia Elena wyjechała sama na Fetești. Droga była długa, ale zdawała się jej nie czuć. W torbie niosła zdjęcie Sofii, świeczkę i biały kwiat.
Kiedy dotarła na miejsce, strażnik sierocińca zaprowadził ją w ustronny zakątek cmentarza. Mały drewniany krzyż z ledwo czytelnym napisem: „Sofia — 2005–2015”.
Elena osunęła się na kolana. Długo stała tam, nic nie mówiąc, jedynie głaszcząc ziemię, jakby dotykała twarzy swojego dziecka.
W tej ciężkiej ciszy modliła się cicho, a jej głos się łamał:
— Boże, dziękuję Ci, że pokazałeś mi prawdę. Teraz mogę ją godnie opłakiwać.
Zapaliła świecę, położyła biały kwiat i pozostała tam aż do zachodu słońca. Kiedy wstała, w jej duszy czuła ból, ale i spokój.
W drodze powrotnej, myśląc o twarzy Sofii wytatuowanej na ramieniu młodego mężczyzny, powiedział sobie:
„Może Bóg chciał, żeby żyła w czyimś sercu. W ten sposób nikt nigdy jej nie zapomni”.
I po raz pierwszy od ośmiu lat Elena się uśmiechnęła. Uśmiech pełen łez, ale i światła.