Kiedy dotarłam na miejsce, sala była już pełna. W powietrzu unosił się zapach drogich perfum i białego wina, a sztuczny śmiech unosił się ponad głośną muzyką. Przeciskałam się przez grupki kolegów, którzy rozmawiali o liczbach, strategiach i wakacjach w Grecji.
Nie czułam się swobodnie. Podeszłam do baru i poprosiłam o napój gazowany, starając się wyglądać na zajętą. I wtedy ją zobaczyłam. Elisę.
Wyglądała, jakby wyszła z eleganckiej reklamy. Prosta, ale idealna czarna sukienka. Jej włosy były lekko falowane, a spojrzenie… zimne, ale niespokojne. Po raz pierwszy miałam wrażenie, że coś ją trapi.
Chciałam odwrócić wzrok, ale jej wzrok mnie odnalazł. W jednej chwili podeszła do mnie. Wszyscy odwrócili się, zaciekawieni, żeby za nią podążyć. Kiedy do mnie dotarła, chwyciła mnie za ramię i powiedziała cicho, ale stanowczo:
— Udawaj, że jesteś moim chłopakiem. Proszę.
Nic nie rozumiałam. Zamrugałam, ale ona już ciągnęła mnie za sobą przez tłum.
— Elisa, co ty robisz? Zapytałem ją szeptem.
— Później. Uśmiechnij się teraz.
Zaprowadziła mnie do grupy eleganckich ludzi z kieliszkami szampana w dłoniach. Starszy mężczyzna patrzył na nią z natarczywością, która mówiła wszystko.
— Tato, poznaj mojego chłopaka, Iuliana — powiedziała spokojnie, trzymając mnie za ramię.
Poczułem suchość w ustach. Jej ojciec?
Mężczyzna uniósł brew i zmierzył mnie wzrokiem od góry do dołu. Wyciągnąłem rękę, lekko drżąc.
— Zachwycony, panie Caron — zdołałem powiedzieć.
Elisa uśmiechnęła się fałszywie, a jej ojciec obdarzył ją uprzejmym, ale zimnym uśmiechem.
— Twój asystent? — zapytał.
— Mój chłopak — powtórzyła, akcentując każde słowo.
Nastąpiła długa cisza. Potem mężczyzna skinął głową, opróżnił kieliszek i odszedł bez słowa.
Kiedy zostaliśmy sami, wyrzuciłem z siebie:
— Co takiego?!
Elisa westchnęła głęboko.
— To skomplikowane, Iulian. Mój ojciec chce mnie zaręczyć z kimś z firmy. Starszym wspólnikiem. Jeśli nie odegram tej roli, stracę stanowisko.
Zamilkłam.
— A co zyskuję? — zapytałam, więcej, żeby zyskać na czasie.
Przysunęła się bliżej i wyszeptała mi do ucha:
— Trzy miesiące płatnego urlopu. I rekomendację, która może otworzyć przed tobą każde drzwi.
Przełknęłam ślinę. To było szaleństwo, ale i szansa.
Skinęłam głową.
— Dobrze. Bawmy się.
Następne dni były kontrolowanym chaosem. Elisa prowadziła mnie pod rękę po biurze, uśmiechała się do mnie publicznie, pisała do mnie SMS-y w obecności kolegów. Świat huczał od plotek, a ja nagle stałam się osobą, którą wszyscy obserwowali.
Ale długimi wieczorami, kiedy ćwiczyłam „naszą historię”, żeby nie pomylić szczegółów, zaczęłam postrzegać ją inaczej. Za lodowatą maską kryła się zmęczona, wrażliwa, ale odważna kobieta.
I zanim się zorientowałem, gra przerodziła się w rzeczywistość, której nie mogłem już zatrzymać.
Kiedy pewnego ranka jej ojciec przyszedł do biura w towarzystwie partnera, którego chciał jej narzucić, Elisa wzięła mnie za rękę i powiedziała z pewnością siebie, która przyprawiła mnie o drżenie:
— Nikt mnie już nie kupi, tato. Już wybrałem.
W tym momencie, po raz pierwszy, poczułem, że nie jestem już pionkiem w jej grze. Stałem się częścią historii. I przez chwilę, pomiędzy przenikliwymi spojrzeniami a udawanym aplauzem, Elisa uśmiechnęła się do mnie szczerze.
Ciepłym, rzadkim uśmiechem, jak obietnica, że niektóre historie, nawet najbardziej szalone, mogą zmienić przeznaczenie.