Następnego ranka Elena obudziła się z oczami opuchniętymi od bezsenności. Siedziała przy kuchennym stole, wpatrując się w ostygłą filiżankę kawy, nie śmiejąc jej dotknąć. Myślała tylko o małym chłopcu.
Każda chwila spędzona w tym domu wydawała się jej teraz miną. Chciała zadzwonić na policję, ale coś ją powstrzymało. „A co, jeśli mi nie uwierzą? Co, jeśli ta kobieta oskarży mnie o zmyślenie tego wszystkiego?” – pomyślała, załamując ręce.
W porze lunchu Mihai wrócił do domu. Wyglądał na zmęczonego, ale uśmiechniętego. Elena patrzyła na niego z mieszaniną nadziei i strachu. Może pozna prawdę. Może uda mu się go uratować.
— Panie Petrescu… Chciałabym panu coś pokazać — powiedziała cicho.
— Co dokładnie? — zapytał, unosząc brew.
Elena wyjęła laptopa i wcisnęła przycisk odtwarzania. Przez kilka sekund słyszała tylko płacz dziecka. Potem na ekranie pojawił się obraz Cataliny. Mężczyzna zamarł. Jego twarz zbladła, a dłonie zacisnęły się na stole.
— Nie da się… — wyszeptał. — Nie…
Elena poczuła, jak drżą jej kolana. — Musisz coś zrobić. Nie mogę tu zostać, wiedząc, co on robi dziecku.
Mihai gwałtownie zamknął laptopa. — Proszę, na razie nikomu nie mów. Chcę z nią porozmawiać…
Ale jego ton nie wydawał się zdecydowany. Wydawał się bardziej zagubiony. I to przerażało ją najbardziej.
Tej nocy Elena spała z kluczem w drzwiach. Słyszała kroki na korytarzu, trzaskanie drzwiami i krótki płacz dziecka. Chciała uciec, ale coś ją tam trzymało. Może poczucie obowiązku. Może poczucie winy. A może szczera miłość do tej niewinnej duszyczki.
Rano Cătălina zachowywała się, jakby nic się nie stało. Udawała uśmiech, kazała Elenie zabrać dziecko do parku i wręczyła jej kopertę.
— Twoja pensja za ten miesiąc. Chyba nie musisz wracać.
Elena poczuła, jak zapiera jej dech w piersiach. Było jasne: Cătălina wiedziała.
Z ciężkim sercem wzięła dziecko na ręce i wyszła, ale zamiast iść do parku, poszła prosto na pobliski komisariat. Opowiedziała mu wszystko, pokazując nagranie. Funkcjonariusz, który oglądał nagrania, pokręcił głową.
— Postąpiła pani słusznie. Uratowała dziecko.
Kilka godzin później dom rodziny Petrescu był pełen policjantów i pracowników socjalnych. Cătălinę zabrano na przesłuchanie, a Mihai stał przed bramą z pochyloną głową.
Elena ze łzami w oczach spojrzała na Andrieja śpiącego spokojnie w ramionach pielęgniarki. Po raz pierwszy od wielu dni poczuła, że oddycha.
Nie wiedziała, co będzie dalej – czy znajdzie inną pracę, czy będzie osądzona za swoje czyny – ale w jej duszy zagościł nowy spokój. Wiedziała, że podjęła najtrudniejszą, ale i najsłuszniejszą decyzję.
I gdzieś głęboko w sercu czuła, że nie potrzeba krwi, żeby być matką. Czasami wystarczy odwaga, miłość i siła, by powiedzieć „nie”, gdy inni milczą.