W tym momencie przytłaczająca cisza na sali porodowej uderzyła w ściany niczym burza. Starszy lekarz, o zmęczonych, ale wciąż pełnych doświadczenia oczach, odepchnął pielęgniarki i pochylił się nad Isabelą.
„Mamy słabe tętno! Nie zatrzymujcie się! Utrzymajcie linię otwartą!” krzyknął, desperacko próbując przywrócić nić życia jej wyczerpanemu ciału.
Ale było za późno.
W ostatnim drżeniu ciało Isabeli rozluźniło się, jakby ból, który ją trawił, wyparował w jednej chwili.
Lekarz stał nieruchomo przez chwilę.
Po czym zamknął oczy.
„Straciłem ją”.
Jedna z pielęgniarek wybuchnęła płaczem. Pozostałe zagryzały wargi, próbując zachować profesjonalizm, ale łzy ich zdradziły.
Zza okna Alexandru odłożył słuchawkę, jego twarz była niepokojąco spokojna, niemal zadowolona.
Beatrice poprawiła szlafrok i zrobiła krok w stronę wyjścia, przekonana, że scena skończyła się dokładnie tak, jak chciała.
Ale nie dotarła do drzwi.
„Czekaj!” krzyknął lekarz.
Jego głos zabrzmiał głośno, naładowany nagłą, niespodziewaną energią.
„Mamy dziecko!”
Pielęgniarki spojrzały na siebie oszołomione.
Lekarz podniósł noworodka owiniętego w ręcznik, oddychającego słabo, ale miarowo.
„Mała dziewczynka! Działaj szybko, zabierz ją na badanie!”
Beatrice zatrzymała się. Jej uśmiech zniknął. Powietrze w pokoju stało się ciężkie, ostre.
Ale lekarz jeszcze nie skończył.
Spojrzał na brzuch Isabeli i jego oczy rozszerzyły się.
„Nie… czekaj… mamy kolejne dziecko. Bliźniaki!”
Po sali przeszedł szmer zaskoczenia. Pielęgniarki poruszały się w szalonym tempie i w ciągu kilku sekund drugie dziecko, chłopiec, zostało wyniesione na światło dzienne. Płakało głośno i zdrowo, jakby odpędzając całe zło wokół.
Beatrice zachwiała się.
Alexandru stał nieruchomo, oszołomiony po raz pierwszy tego dnia.
„To… bliźniaki…” powtórzył lekarz, wpatrując się w niego przez szybę.
W jego głosie słychać było wyraźne napięcie, jakby powiedział coś zakazanego.
Coś niebezpiecznego.
Pielęgniarka podeszła do niego i szepnęła mu coś do ucha. Lekarz podniósł wzrok, nagle zesztywniały.
„Odizolować pokój. Nikt nieupoważniony nie może tu wyjść!” rozkazał.
W tym momencie dwie pielęgniarki stanęły przed drzwiami, a ich wzrok powędrował prosto na Beatrice, która zaczęła tracić kolor.
— Co pani robi?! — wybuchnęła, starając się zachować spokój.
— Jestem… pielęgniarką pana Tudora!
Lekarz podszedł do niej.
— Twój fartuch pochodzi z prywatnego laboratorium, a nie z naszego szpitala. Etykieta jest błędna. Perfumy są zabronione na sali operacyjnej. A zawór tlenowy… był zamknięty ręcznie.
Beatrice cofnęła się o krok.
— Nie wiem, o czym mówisz…
Ale jej głos drżał.
Lekarz kontynuował chłodno:
— Mamy wszystko na kamerze. Mam dwójkę dzieci, które właśnie zostały osierocone przez przestępstwo.
Słowo „przestępstwo” przetoczyło się przez powietrze jak uderzenie młotem.
Alexandru, zdając sobie sprawę, że gra wymknęła się spod kontroli, pospieszył na salę operacyjną, próbując zaznaczyć swoją władzę.
— Jestem ojcem dzieci! Nie zapominaj, kim jestem! — krzyknął, grożąc lekarzowi.
Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, lekarz spojrzał na niego surowo.
— Jesteś prawnym ojcem. Ale jeszcze nie wiesz wszystkiego.
Pielęgniarki się zatrzymały.
Beatrice wstrzymywała oddech.
Nawet maszyny zdawały się milczeć.
Lekarz skinął na jedną z pielęgniarek.
Podała mu kartkę papieru.
— Pani Varga podpisała przed porodem notarialne oświadczenie. Gdyby coś jej się stało, dzieci miały zostać powierzone jej siostrze. W żadnym wypadku nie wolno pani wspominać, że ma pani pełną opiekę.
Alexandru zamarł.
— Kłamiesz… — wyszeptał, ale jego głos był słaby.
Lekarz kontynuował:
— Ponadto… wstępne badania wskazują, że jedno z dzieci może nie być pani dzieckiem.
Beatrice zakryła usta dłonią. Twarz Alexandru pociemniała.
— Co pani powiedziała?! — krzyknął.
— Dokładnie to samo, co pan słyszał, panie Tudor. I dopóki nie skończymy badań, ani pan, ani ta „pielęgniarka” nie powinniście zbliżać się do noworodków.
Alexandru zrobił krok naprzód, ale dwóch noszowych stanęło mu na drodze.
W ciągu kilku sekund pokój pełen paniki przeobraził się w miejsce prawdy.
Beatrice wybuchnęła:
— Powiedz im, Alexandru! Powiedz im prawdę o pieniądzach! O umowie! O wszystkim!
Lekarz zwrócił się do niej.
— Może powiesz wszystko policji. Bo tam właśnie teraz trafisz.
Beatrice osunęła się na krzesło, płacząc histerycznie.
Alexandru próbował odzyskać panowanie nad sobą, ale jego autorytet kruszył się w sterylnym powietrzu pokoju.
Podczas gdy szalał chaos, pielęgniarki zaniosły dwójkę niemowląt do bezpiecznego pokoju.
Córka spała spokojnie.
Chłopiec płakał cicho, jakby jego wołanie dotarło przez szpitalny sufit, prosto do duszy matki, której już nie było.
Lekarz spuścił na nich wzrok i westchnął.
— Twoja matka umarła, żebyś przyszedł na świat. Nie martw się… nikt cię nie dotknie. Przysięgam na mój szlafrok.
Gdy poranne światło wpadało przez okna oddziału położniczego,