Pan Andrei opowiedział mu o Cătălinie, a wkrótce potem pan Victor poprosił ją o pozwolenie na spotkanie. Ich spotkanie było krótkie, formalne, a Cătălina bez wahania przyjęła zaręczyny, jakby decyzja była już podjęta w jej umyśle. Nie okazywała emocji, nie zadawała pytań i prosiła o czas. Wszyscy chwalili jej elegancję i dojrzałość, ale nikt nie zauważył zimnej ciszy, która ją otaczała.
Przygotowania do ślubu rozpoczęły się natychmiast. Dwór był udekorowany drogimi dywanami, delikatnymi koronkowymi obrusami, srebrnymi sztućcami i rzadkimi winami. Cała wieś była zajęta tym wydarzeniem, a chłopi czuli się zaszczyceni, że niektórzy z nich zechcą wziąć w nim udział, zaproszeni na wielką ucztę.
Dzień ślubu nadszedł w pogodny poranek. Orkiestra grała, goście tańczyli, a stoły były pełne wykwintnych potraw. Cătălina miała na sobie długą białą suknię z delikatnym haftem, a welon zakrywał jej twarz. Wszyscy podziwiali jej wdzięk, ale nikt nie dostrzegł niczego w jej oczach. Była jak żywa statua.
Podczas posiłku, spokojnym i pozbawionym emocji głosem, wzniosła dziwny toast, mówiąc wszystkim, że ten dzień przejdzie do historii i że każdy gość odegra szczególną rolę w jej losie. Wielu się roześmiało, nie rozumiejąc znaczenia.
Kilka minut później ludziom zrobiło się niedobrze. Niektórzy trzymali się za brzuchy, innym kręciło się w głowie, a kilku padło prosto pod stół. Panika się rozprzestrzeniała. Panna młoda stała wyprostowana, nieruchoma, obserwując wszystko jak widowisko.
W krótkim czasie rezydencja zamieniła się w miejsce krzyków i załamań. Nawet służba została poruszona. Jedyną osobą, która pozostała nietknięta, była Catalina. Kroczyła powoli wśród rozciągniętych ciał, bez strachu, bez żalu. Zatrzymała się obok ojca, który ledwo oddychał, i wyszeptała tak cicho, że tylko on mógł to usłyszeć:
„Zawsze ci mówiłam, że wszystko ma swoją cenę”.
Następnego dnia władze zastały salę pełną martwych ciał. Catalina zniknęła bez śladu. Niektórzy mówili, że uciekła za granicę. Inni przysięgali, że widzieli ją nocą w lesie, jak spacerowała leniwie, jakby wiedziała, dokąd idzie.
Starsi wioski jednak zachowali inną wersję, wciąż szeptaną przy piecu:
że dziewczyna nie zabijała dla pieniędzy ani dla wolności, ale dlatego, że urodziła się bez duszy, a dusze innych były jedyną rzeczą, jaką mogła ze sobą zabrać.
Dziś dwór „Sfântul Mihail” to ruina. Nikt tam nie mieszka, a ludzie unikają tego miejsca, zwłaszcza nocą.
Legenda głosi, że jeśli podejdziesz zbyt blisko, kobieta ubrana na biało patrzy na ciebie z ciemności, nie mrugając okiem.
I nigdy się nie uśmiecha.