„Podnieś je!” – rozkazał Sebastian lodowatym głosem.
„Nie” – odpowiedziała Valeria. „Nie podniosę”.
Po pokoju przeszedł szmer. Nawet Elena wydawała się zaskoczona.
„Tutaj?” – zapytał Sebastian z niedowierzaniem.
„Nie podniosę, panie Vladescu”. Valeria otarła łzy grzbietem dłoni. „Zatrzymaj sobie pieniądze. Wychodzę, bo nie mam wyboru, ale nie podnoszę banknotów z podłogi jak pies”.
Kiedy wypowiedziała te słowa, Valeria poczuła ucisk w piersi, który nosiła w sobie od lat. Po raz pierwszy od dawna nie czuła się już mała. Nie czuła się już stratowana. Dziwna cisza otulała jej ciało niczym gruby koc w mroźną zimową noc.
Sebastian stał nieruchomo przez kilka sekund, wpatrując się w nią, nie mogąc uwierzyć, że kobieta zarabiająca najniższą krajową odważy się mu przeciwstawić. Zanim jednak zdążył cokolwiek powiedzieć, z korytarza dobiegł głośny krzyk Luki.
Valeria nie czekała na kolejne słowa. Z niespodziewaną odwagą ominęła Sebastiana i wybiegła na korytarz. Goście odwracali się za nią, niektórzy z pogardą, inni lekko zawstydzeni, jakby byli świadkami wypadku, którego nie chcieli oglądać, ale nie mogli się powstrzymać.
W korytarzu zobaczyła młodego kelnera kołyszącego Lukę, próbującego go uspokoić.
— Przepraszam panią… Bardzo przepraszam — wyszeptał.
Valeria wzięła dziecko na ręce i poczuła, jak całe jej ciało drży. Było gorąco jak w piecu.
— Trzeba go zabrać do szpitala — powiedziała, bardziej dla siebie niż dla niego. Muszę iść.
Odwróciła się w stronę wyjścia, ale ponownie usłyszała ostry głos Sebastiana:
— Jeśli wyjdzie pan bez pieniędzy, nie zobaczy pan ode mnie ani jednego lejka!
Valeria zatrzymała się na chwilę. Po czym, nie oglądając się, odpowiedziała:
— Nie potrzebuję twoich pieniędzy. Nie kosztem mojej godności.
Wyszła na lutowy mróz bez kurtki, z Lucą tulącym się do niej. Zimne powietrze szczypało ją w twarz, ale czuła tylko gorączkę dziecka. Pobiegła do bramy, mijając luksusowe samochody ustawione w nienagannym rzędzie. Z tyłu rozległ się krzyk:
— Valeria!
To był kelner. Biegł za nią, zapierając mu dech w piersiach.
— Proszę to wziąć! Podał jej grubą kurtkę, prawdopodobnie swoją.
— Nie mogę…
— Tak. Weź ją. Dziecko jej potrzebuje. Proszę.
Valeria podziękowała mu ze łzami w oczach, owinęła dziecko w ramiona i ruszyła w stronę przystanku autobusowego. Przeszła zaledwie kilka metrów, gdy nagle obok zatrzymał się czarny SUV. Szyba powoli się opadła.
To był pan Yamamoto, japoński inwestor. Obok niego tłumacz. — Proszę pani — powiedziała tłumaczka — pan pyta, czy potrzebuje pani pomocy. Dziecko wydaje się chore.
Valeria z trudem przełknęła ślinę.
— Tak… ma gorączkę. Muszę jechać do szpitala Grigore Alexandrescu.
Yamamoto skinął krótko głową kierowcy.
— Proszę wsiadać.
Valeria zamarła. Nie wiedziała, co robić.
— Proszę — nalegała tłumaczka. — Nie ma takiego obowiązku. Ale pan uważa, że dziecko nie powinno cierpieć z powodu dorosłych.
Valeria wsiadła powoli, nieśmiało, z Lucą na rękach. Ciepło samochodu otuliło ich oboje. Dopiero wtedy zdała sobie sprawę, jak bardzo się trzęsie.
Yamamoto milczał przez całą drogę. Po prostu patrzył przed siebie, ze spokojnie splecionymi dłońmi. Ale w jego obecności było coś uspokajającego.
Kiedy dotarli do szpitala, kierowca wysiadł pierwszy i otworzył jej drzwi.
— Powodzenia — powiedziała tłumaczka. — Ma pani silne serce. Nie wątp w to.
Waleria serdecznie mu podziękowała i pobiegła z Lucą do środka. Dziecko natychmiast zajęły pielęgniarki. Przez godzinę stało na korytarzu z rękami złożonymi na piersiach, modląc się w duchu.
Kiedy wyszedł lekarz, uśmiechnął się:
— Dobrze, że go pan przyprowadził. Jest mocno przeziębiony, ale stabilizujemy jego stan. Będzie dobrze.
Waleria początkowo wybuchnęła płaczem. Ale potem łzy przerodziły się w coś nowego: determinację.
Tej nocy, siedząc przy łóżku Luki, złożyła sobie obietnicę.
Nigdy, przenigdy w życiu nie pozwoli, żeby ktoś na nią nadepnął.
Następnego ranka otrzymała nieznaną wiadomość.
Była to wiadomość od tłumacza:
„Pan Yamamoto chciałby zaproponować panu pracę asystenta administracyjnego w swojej firmie w Bukareszcie. Wynagrodzenie: 7500 zł. Elastyczny grafik. Zainteresowanych prosimy o kontakt.”
Valeria spojrzała na Lukę, który po raz pierwszy od wielu godzin spał spokojnie.
Potem się uśmiechnęła.
Lekkim, ale szczerym uśmiechem.
Jej życie właśnie się zmieniło. Ale nie z powodu szczęścia.
Ale dlatego, że w najtrudniejszej chwili powiedziała: nie.
I to nie uratowało jej przyszłości.