Lucia poczuła, jak powietrze w domu robi się coraz cięższe, jakby ściany ją rozpoznały i przypomniały o cierpieniu, jakiego tu doświadczyła. Matei podszedł do niej, a ona położyła mu opiekuńczą dłoń na ramieniu. Wiedziała, że nadszedł moment, który odkładała przez dziesięć lat, moment, w którym przeszłość i przyszłość zderzą się ze sobą.
Jej matka stała jak sparaliżowana, zasłaniając usta dłonią i drżąc. Nawet nie pochyliła się, żeby podnieść odłamki. Jej wzrok był wbity w Matei, a twarz zbladła.
„Lucio… dziecko…” zdołała wyszeptać.
„Tak, mamusiu” – powiedziała Lucia powoli, ale stanowczo. „Czas, żebyś wiedziała”.
Za nimi Camelia położyła dłoń na krawędzi stołu, jakby nie mogła utrzymać ciężaru. Ona też wiedziała. Widział to w jej oczach. W końcu zrozumieli, co kiedyś krzyczała, ale nikt nie chciał usłyszeć.
— To nie moja wina, mamusiu — kontynuowała Lucia. — Nie wpadłam w żadne kłopoty. Nie zrobiłam nic głupiego. Błagałam cię wtedy, żebyś mnie wysłuchała, ale…
— Ale ja… — Mama położyła rękę na piersi — Byłam głupia…
Lucia wstrzymała oddech. Czekała na taki wyrok dziesięć lat, ale teraz nie czuła radości. Tylko głęboki smutek, zmęczenie, które ciążyło jej na ramionach.
— Kto jest ojcem? — wybuchnęła Camelia łamiącym się głosem.
Lucia nie odpowiedziała od razu. Spojrzała na Matei, a potem z powrotem na nich. To była rana, którą należało ostrożnie otworzyć.
— Dobrze wiesz, kim on jest — powiedziała, patrząc prosto na mamę. — Masz jego oczy na każdym zdjęciu w domu.
Mama zamknęła oczy i wybuchnęła krótkim, stłumionym płaczem. Deszczem łez, które skrywała w duszy przez dziesięć lat.
— Twój brat… — mruknęła. — To była jego wina… a ja nie chciałam w to uwierzyć.
Camelia przerażona zakryła usta dłonią. W domu zapadła ciężka cisza. Prawda, ta, którą ukrywali plotkami i domysłami, teraz wychodziła na jaw niczym trup wyniesiony na powierzchnię.
— Lucia… dlaczego mi nie powiedziałaś? — zapytała Camelia przez łzy.
— Mówiłam ci. Powiedziałam ci tamtej nocy. Powiedziałaś, że kłamałam, żeby uciec — odpowiedziała łamiącym się głosem.
Matei, czując ciężar atmosfery, objął matkę ramieniem. Lucia pogłaskała go po włosach.
— Mamusiu… możemy wyjść? — wyszeptał.
Lucia przygryzła wargę. Chciała. Chciała uciec i nigdy się nie oglądać. Ale gdyby teraz odeszła, cały ciężar minionych lat pozostałby w powietrzu niczym widmo.
— Nie, kochanie. Musimy to porządnie zakończyć.
Odwróciła się do matki.
— Chcę tylko jednego, Mamusiu. Prosić cię o wybaczenie. Nie dla mnie. Dałam radę. Pracowałam, sama wychowywałam dziecko, płaciłam 800 lei miesięcznie za czynsz, dojeżdżałam do pracy, wzięłam się w garść. Ale dla niego… — wskazała dłonią na Matei — dla niego chcę usłyszeć prawdę.
Jej matka osunęła się na krzesło i wybuchnęła głębokim płaczem, jakby lata milczenia miały się w jednej chwili przerwać.
— Wybacz mi, Lucia… Wybacz mi, proszę! — wykrzyknęła między szlochami. — Odpędziłam cię, kiedy najbardziej mnie potrzebowałaś… Nie chciałam poznać prawdy, udawałam, że nie rozumiem, żeby móc spać w nocy…
Lucia poczuła, jak część ciężaru, który dźwigała, zaczyna unosić się w górę. Nie całkowicie, ale na tyle, żeby mogła oddychać.
Camelia powoli podeszła i nieśmiało położyła jej dłoń na ramieniu.
— Jeśli chcesz… możesz tu zostać na kilka dni. Dom też jest twój, Lucia.
Lucia otarła łzy i uśmiechnęła się blado. Po raz pierwszy od wielu lat uśmiech nie był już tylko maską.
— Nie wiem, czy mogę zostać… ale wiem, że przyszłam po spokój. Dla siebie i dla niego.
Pochyliła się w stronę matki i przytuliła ją krótko, ale szczerze. Deszcz wciąż uderzał w okna, ale w końcu poczuła promyk spokoju w duszy.
— Chodź, Matei. Chodźmy do domu.
Wychodząc przez bramę, Lucia poczuła się, jakby zostawiała za sobą górę. Nie zniknęła, ale już nie ciążyła na niej w ten sam sposób. A kiedy Matei wziął ją za rękę i uśmiechnął się do niej swoimi czarnymi oczami, identycznymi jak oczy tego, który zadał jej tyle bólu, zobaczyła coś jeszcze.
Zobaczyła przyszłość.
Taką, którą tylko oni dwoje zbudowali. I której nikt nie mógł jej odebrać.