Stał nieruchomo przez chwilę, wpatrując się w wyświetlacz pokazujący piętra. Każda wyświetlana liczba była jak cios w pierś. Nie pierwszy raz ludzie oceniali go po ubraniu, dłoniach, twarzy. Ale dziś… dziś chodziło o jego syna. I to bolało inaczej.
Czekając na kolejną windę, pocierał szorstkie dłonie, jakby próbując uspokoić drżenie. Obrazy Mateia z dzieciństwa pojawiały się w jego głowie jeden po drugim: biegnącego boso po podwórku, podchodzącego do niego z rękami ubrudzonymi olejem napędowym: „Tato, chcę być taki jak ty!”, mówiącego to wielkimi, błyszczącymi oczami.
Winda w końcu przyjechała pusta. Wszedł bez pośpiechu, ostrożnie naciskając przycisk trzeciego piętra, jakby bał się, że ją złamie. W tej ciszy, między mechanicznymi sygnałami, zdał sobie sprawę, że po policzku spływa mu łza. Szybko ją otarł. „Nie teraz” – pomyślał.
Kiedy drzwi się otworzyły, powitał go zapach lekarstw i przytłaczająca cisza. Długi, skąpany w zimnym świetle korytarz przyprawiał go o dreszcze. Szedł powoli, czytając napisy na drzwiach, aż natknął się na pielęgniarkę, która wydawała się zajęta.
„Proszę pani… proszę… mój synu, Matei Sălăjan… czy wie pani, gdzie on jest?”
Kobieta spojrzała na niego tym samym spojrzeniem, które widział dziesiątki razy w życiu: mieszanką litości i zażenowania. Ale przynajmniej odpowiedziała:
„Pokój 312. Ale nie wiem, czy może pan teraz wejść, lekarze są przy nim”.
Skinął głową i ruszył w stronę pokoju, małymi krokami. Kiedy dotarł na miejsce, drzwi były otwarte. W środku rozmawiali dwaj lekarze i pielęgniarka, a Matei leżał na łóżku podłączony do aparatury. Mężczyzna zrobił krok, ale jeden z lekarzy uniósł rękę.
„Kim pan jest?” zapytał sucho.
„Ojcze… Jestem jego ojcem” – powiedział drżącym głosem.
Lekarz ponownie spojrzał na swoje ubranie, podarte buty i poplamioną kamizelkę. Jego wyraz twarzy stwardniał.
„Proszę poczekać na zewnątrz. Mamy do wykonania zabiegi”.
„Ale ja tylko chcę go zobaczyć… dwie sekundy…” – wyszeptał mężczyzna.
„Mówiłem, żebyś poczekał”.
Ton był zimny, wręcz ostry.
Mężczyzna cofnął się o krok. W tym momencie monitor obok łóżka zaczął szybko piszczeć. Pielęgniarka spanikowała, lekarze wydawali krótkie, pospieszne polecenia.
„Ciśnienie krwi spada!”
„Załóż maskę! Przytrzymaj go!”
W ciągu kilku sekund w pokoju zapanował chaos.
Mężczyzna poczuł, jak krew odpływa mu z twarzy.
„O mój Boże… Matei…”
Jeden z lekarzy próbował wyregulować aparat, ale coś nie działało. Pielęgniarka trzęsła się, nie mogąc poprawnie podłączyć części. Lekarz krzyczał:
„Nie tak! Odwróć to do góry nogami!”
Mężczyzna zrobił krok naprzód, mimo że nikt mu nie pozwolił.
„Jest do góry nogami” – powiedział spokojnie, patrząc prosto na wąż tlenowy. „Zawór jest zamontowany do góry nogami”.
Lekarz odwrócił się do niego wściekły:
„Proszę wyjść! Nie ma pan tu nic do roboty!”
„Jeśli pan tego nie odwróci, zabraknie mu powietrza” – powiedział mężczyzna i już wyciągnął rękę, pewny siebie, na tyle daleko, na ile pozwalał.
Nastąpiła długa, cicha sekunda.
Lekarz spojrzał na zawór, a potem na siebie. Zdał sobie sprawę, że mężczyzna ma rację.
Szybko go odwrócił.
Aparat natychmiast się ustabilizował. Monitor zaczął piszczeć coraz regularniej.
Pielęgniarka odetchnęła z ulgą.
Lekarz zamrugał kilka razy, zaskoczony.
„Skąd… skąd pan wiedział?” – zapytał niemal szeptem.
Mężczyzna spojrzał na syna, a potem na lekarza.
„Pracuję przy instalacjach od 35 lat, doktorze. Z tlenem, jeśli pomylisz się w jednym szczególe, umrzesz…”
Lekarz przełknął ślinę. Jego spojrzenie się zmieniło. Nie było już w nim arogancji. Był szacunek.
Pielęgniarka podeszła do niego i powiedziała:
„Chcesz potrzymać go za rękę? Też jestem córką hydraulika. Wiem, jacy są ludzie tacy jak ty…”
Mężczyzna powoli podszedł do łóżka Matei. Ujął jego zimną dłoń, delikatnie ją ścisnął i poczuł, jak świat wokół niego się uspokaja.
Przez chwilę nie miało znaczenia, kto go osądzał, kto patrzył na niego z pogardą, kto kazał mu odejść. Liczyło się tylko to, że jego syn oddychał.
Lekarz zrobił krok w jego stronę.
„Proszę tu zostać. Jeśli zauważysz coś jeszcze… powiedz nam. Jesteś jego ojcem. Masz prawo być przy nim.”
Mężczyzna spojrzał mu w oczy.
„Dziękuję…”
I po raz pierwszy tego dnia ktoś naprawdę się do niego uśmiechnął.
Trwał tam godzinami, nie ruszając się, trzymając syna za rękę, podczas gdy personel medyczny przechodził przez salę z innym nastawieniem. Nikt już nie patrzył na niego z góry. Nikt już nie schodził mu z drogi. Wręcz przeciwnie, rozmawiali z nim z szacunkiem.
Tego wieczoru, gdy Matei otworzył na chwilę oczy, mężczyzna pochylił się i wyszeptał:
„Tata jest tutaj. I nie zamierza odchodzić”.
I wtedy, po raz pierwszy od rana, mężczyzna poczuł, że ten dzień, z całą swoją pogardą i bólem, ma sens.
Był tam dla swojego syna.
I to uczyniło go najsilniejszym mężczyzną na świecie.