Włożywszy resztę ubrań do szafy, Sandel zatrzymał się na chwilę i wpatrzył w przestrzeń. Uświadomił sobie, jak łatwo myśl, podejrzenie i słowo rzucone na nerwy mogą zrujnować spokój w domu. Tania patrzyła na niego ze skrzyżowanymi ramionami, ale na jej twarzy nie malowała się już złość, lecz osobliwe pobłażliwość.
— No dalej, zostaw tę dziecinną minę — powiedziała mu delikatnie.
— Wiem, że się bałeś… ale następnym razem najpierw oddychaj, a potem kręć filmy o zdradach.
Sandel pokręcił głową ze wstydem.
— Nie chciałem cię skrzywdzić… po prostu uderzył mnie mocno, kiedy nazwał mnie Vali.
— No cóż, oczywiście, że uderzył, bo zareagowałabym tak samo — odpowiedziała, podchodząc do niego. — Ale przynajmniej sprawdzałam, czy idziesz do pracy z głową wbitą w ziemię.
Uśmiechnęła się, a on wyciągnął rękę i chwycił ją za palce.
— Dobra, zamknijmy temat… do jutra rano. Potem dowiemy się, kto był w domu.
Wieczór minął spokojnie, ale żadne z nich nie spało. Sândel przewracał się z boku na bok, przekonany, że znowu usłyszy jakiś dziwny dźwięk. Tania wyczuwała jego niepokój i w pewnym momencie położyła mu dłoń na ramieniu.
— Nie martw się już, kochanie. Dowiemy się jutro.
Rano zeszli razem na parter. Portierka, kobieta po sześćdziesiątce o łagodnym spojrzeniu, miała poranną zmianę.
— Pani Marioara, czy była pani wczoraj w naszym mieszkaniu? — zapytała uprzejmie Tania.
Portier wyglądał na zaskoczonego.
— Ja? Nie, moja koleżanka, Florina, zapytała mnie, bo miała dyżur w sobotę rano. Nie weszłam.
— A gdzie jest Florina? — zapytał Sândel, czując, jak znowu podnosi mu się ciśnienie.
— Jest dziś wolna… ale mogę do niej zadzwonić.
Pani Marioara wybrała numer. Po kilku sekundach Florina odebrała. Jej głos brzmiał, jakby właśnie się obudziła.
— Tak, tak, weszłam, nakarmiłam kota… Coś się stało?
Sândel i Tania podeszli bliżej do telefonu.
— Słuchaj… — zapytał Sândel — czy ktoś był z wami w domu?
— Jak to możliwe, że ktoś tam był? — odpowiedziała Florina, lekko urażona. — Tylko ja. I kot… który przewrócił połowę moich talerzy. Miauczała i skakała po całym domu. Ledwo udało mi się ją utrzymać w ramionach.
Wszyscy troje milczeli przez chwilę.
Tania zakryła usta dłonią.
— Aaa… Sândel… Chyba słyszałeś.
— Co mam słyszeć? — zapytał zdziwiony.
— Kot! — Tania wybuchnęła śmiechem. — Florina mówiła, że krzyczy, skacze, przewraca rzeczy… A Vali, który stoi pod ścianą, oczywiście to słyszał. Musiał pomyśleć, że to coś innego!
Pani Marioara też się roześmiała.
— No cóż, skoro twój kot jest hałaśliwy i nerwowy, to nie dziwię się, że sąsiedzi myślą, że masz w domu akrobatów.
Sândel zarumienił się po uszy.
— Więc… kot. Nie… Tania.
— Cieszę się, że w końcu zrozumiałaś różnicę, kochanie — powiedziała i spojrzała na niego krzywo.
Wychodząc z budynku, Tania delikatnie go szturchnęła.
— Skoro sprawa jest załatwiona, weekend zakupowy nadal obowiązuje, prawda?
Sândel westchnął, ale w końcu się uśmiechnął.
— Tak, zgadza się. Sukienka, sandały… i co tam jeszcze chcesz. Tylko nie każ mi myśleć, że mam w domu duchy.
— Nie martw się — odpowiedziała ze śmiechem.
— Masz tylko jednego kota. I żonę, która cię kocha… nawet gdy robisz głupie rzeczy.
Objął ją ramieniem.
— Ja też cię kocham, Taniu… nawet gdy każesz mi prasować sukienki.
— Nie zapomnij kupić mi nowej! — powiedziała, unosząc brew.
— Jak mogłabym zapomnieć? Nie zapomina się czegoś takiego… zwłaszcza po „burzliwej nocy” z kotem.
Oboje się roześmiali.
A wraz ze śmiechem napięcie całkowicie zniknęło.
Pozostała tylko ciepła cisza rodziny, która właśnie zdała ważny test — i to z wyróżnieniem.
Prosta, ale cenna lekcja:
Czasami, zanim zaczniesz podejrzewać kogoś, kogo kochasz, zapytaj, posłuchaj, odetchnij.
Prawda jest zazwyczaj o wiele prostsza niż film, który tworzysz w swojej głowie.