Aptekarka długo mu się przyglądała, a potem spojrzała na receptę. Westchnęła cicho, z czymś w rodzaju bezradnego współczucia.
— Mój drogi… to lekarstwo kosztuje 210 lei — powiedziała cicho. — Przykro mi… nie masz wystarczająco dużo.
Luca poczuł, jak jego świat się wali. Miał w kieszeni tylko 34 lei. Podziękował jej, wyszedł i usiadł na schodach apteki, ściskając receptę w dłoni, jakby chciał ją zamienić na banknoty.
Nie mógł wrócić do domu bez lekarstwa. Nie mógł znieść widoku Marii z trudem łapiącej oddech, z oczami mokrymi od bólu. Wiedział, że jego matka powie: „Odpuść sobie, będzie dobrze”, ale jej głos zawsze drżał, gdy to mówiła.
Tego dnia Luca podjął decyzję, która zaprowadziła go do luksusowej restauracji. Nie wiedział dokładnie, co tam robi, ale słyszał, że bogaci ludzie zostawiają duże napiwki temu, kto im śpiewa przy stolikach. Nie był pianistą ani artystą, ale miał głos. Zawsze śpiewał Marii, żeby ją uśpić. Śpiewał matce, żeby ukoić jej ciężkie noce. Śpiewał sam, na ulicy, kiedy chciał zapomnieć o swoich zmartwieniach.
Teraz jednak stał przed Radu, z żołądkiem ściśniętym, a wstyd gryzł go ze wszystkich stron.
Kiedy otworzył oczy, usłyszał go ponownie:
— Chodź, chłopcze! Nie mamy całego wieczoru!
Ten głos wbił mu gwóźdź w serce. Ale to właśnie on popchnął go do działania.
Luca przycisnął dłonie do znoszonych spodni i zaczął śpiewać cicho, niemal szeptem. Z początku się jąkał, głos mu drżał. Potem, powoli, coś ciepłego, znajomego pojawiło się w jego gardle. Piosenką była melodia, którą śpiewał Marii każdej nocy: stara doina, której nauczył się od babci.
Przy pierwszych dźwiękach ludzie ucichli. Głos chłopca był czysty, klarowny, pełen duszy. Każde słowo wydobywało się z głębokiej rany, ale przemieniało się w światło. Radu przestał się uśmiechać. Jego przyjaciele nie wydawali już żadnego dźwięku.
Doina płynęła niczym strumień gładkiej wody. Kobieta przy sąsiednim stoliku podniosła dłoń do ust. Starszy pan odłożył widelec. Kelner zatrzymał się w miejscu. Nawet pianista, który przygotowywał kolejną piosenkę, stał z palcami uniesionymi w powietrze.
Kiedy Luca podniósł wzrok, zobaczył ludzi z wilgotnymi oczami. Śpiewał, jakby po raz ostatni pozwolono mu użyć głosu.
Kiedy skończył, w restauracji zapadła ciężka cisza.
Nagle ktoś zaklaskał. Potem kolejny. Potem wszyscy.
Luca cofnął się o krok, przestraszony. Nie wiedział, czy zrobił coś dobrze, czy czeka go kolejne upokorzenie. Ale aplauz narastał niczym fala.
Radu starał się wyglądać na rozluźnionego, ale jego policzki płonęły. Wyjął portfel, gotowy rzucić mu kilka lejów, niczym przysługę rzuconą głodnemu psu.
Ale zanim zdążył się odezwać, starszy pan przy stole wstał i podszedł do chłopca.
— Dziecko… nie musisz śpiewać dla upokorzenia. Musisz śpiewać, żeby cię usłyszano w całym kraju — powiedział głębokim głosem.
Wyjął z kieszeni wizytówkę i podał ją matce, która tymczasem weszła do restauracji przestraszona, prawdopodobnie zaalarmowana przez kogoś z personelu.
— Zajmę się lekarstwami twojej córeczki. I wszystkim, czego będziesz potrzebowała. Ale ten chłopiec… ten chłopiec musi nauczyć się muzyki. Ma niezwykły dar.
Luca zaczął płakać. Maria mocno go przytuliła, szczęśliwa, że go widzi. Jego matka, dumna i onieśmielona, musnęła drżącymi dłońmi jego policzki.
Radu wycofał się w milczeniu, niezręcznie, bez żartów, bez przechwałek. Po raz pierwszy w życiu zobaczył świat, do którego jego pieniądze nie miały dostępu: świat prawdziwego talentu.
Tego wieczoru Luca nie tylko otrzymał lekarstwo od Marii. Otrzymał coś, czego nigdy w życiu nie widział:
Nadzieję.
A czasami nadzieja jest początkiem wszystkich cudów.