Andriej nie odpowiedział jej od razu. Nacisnął tylko przycisk zamykania i winda zaczęła płynnie jechać w górę, jakby nic się nie stało. Po prostu atmosfera stała się przytłaczająca i Sofia czuła to na wskroś.
Po kilku sekundach winda dotarła na 12. piętro. Andriej zaprosił ją do swojego biura, dużej, uporządkowanej przestrzeni z oknami od ściany do ściany, przez które widać było połowę Bukaresztu.
Sofia zatrzymała się w drzwiach, onieśmielona.
„Wejdź, nie martw się” – powiedział łagodniejszym tonem niż wcześniej.
Dziewczynka zrobiła kilka kroków i usiadła na krześle, które wskazał jej Andriej. Jej ręce lekko drżały, ale starała się mocno trzymać, tak jak nauczyła ją matka.
Andriej przeczytał jeszcze raz kilka linijek listu Eleny, po czym westchnął głęboko. Było jasne, że wiedziała więcej, niż mówiła.
„Sofio… ten telefon był ze Szpitala Uniwersyteckiego. Twoja mama przyjechała tam dziś rano. Zadzwonili do firmy, bo w tym liście wymieniono mnie jako osobę kontaktową”.
Dziewczynka z trudem przełknęła ślinę.
„Ona… jest ranna?”
„Nie. Ale była świadkiem czegoś w autobusie, którym jechała na rozmowę. Próbowała pomóc starszemu mężczyźnie, który zemdlał. Zadzwoniła pod numer 112, trzymała go za rękę, aż przyjechali ratownicy medyczni, ale… poślizgnęła się i upadła, kiedy wnieśli nosze. Bardzo poważnie zraniła się w nogę”.
Sofia nagle wstała.
„Muszę do niej iść! Proszę! Chcę zobaczyć moją mamę!”
Andriej natychmiast wstał.
„Pójdziemy. Ale najpierw chcę, żebyś coś zrozumiała”. Pochylił się do jej poziomu. „Twoja dzisiejsza odwaga… to, że przyszłaś sama, że chciałaś bronić mamy… wiele o niej mówi. I o tobie”.
Oczy Sofii napełniły się łzami, ale nie płakała. Skinęła tylko głową.
„Jedziemy” – powiedział stanowczo Andriej.
Szybko wysiedli, a jego samochód zaparkował tuż przed szpitalem. Droga do szpitala była krótka, ale Sofii wydawała się wiecznością. Ciągle poruszała rękami i patrzyła przez okno, nie wydając ani jednego dźwięku.
Kiedy dotarli na miejsce, wysiadła, zanim silnik zdążył się zatrzymać. Pobiegła tak szybko, jak tylko pozwalały jej małe nóżki, długim szpitalnym korytarzem. Pielęgniarka skinęła na poczekalnię, do której zabrano Elenę.
Sofia otworzyła drzwi i weszła do środka.
Jej matka leżała na łóżku, z dużym bandażem na nodze, ale przytomna. Na widok córeczki uśmiechnęła się zaskoczona.
„Sofi… jak się tu znalazłaś?”
Dziewczynka rzuciła jej się w ramiona.
„Przyszłam na rozmowę kwalifikacyjną zamiast ciebie… a potem pan Andriej mnie do ciebie przyprowadził”.
Elena często mrugała, starając się nie płakać.
Andriej, stojąc w drzwiach, podniósł niebieską teczkę.
„Pani Ionescu, przeczytałem list. Przeczytałem też pani CV. I chcę pani coś powiedzieć bezpośrednio”.
Elena spojrzała na niego uważnie, gotowa usłyszeć werdykt.
„Potrzebujemy ludzi takich jak pani. Ludzi, którzy nie odwracają głowy, gdy ktoś ich potrzebuje. Ludzi, którzy wychowują tak dzielne dzieci. Jeśli się pani zgadza… praca jest pani”.
Elena oniemiała. Sofia otworzyła usta, oszołomiona.
„Naprawdę… naprawdę zatrudnia pani mamę?”
„Tak, Sofio. Pani mama na to zasługuje. A dziś była pani jej najlepszą obrończynią”.
Po raz pierwszy tego dnia dziewczynka szeroko się uśmiechnęła. Elena przytuliła ją, drżąc.
Andriej skierował się do drzwi, ale zanim wyszedł, odwrócił się do nich:
„Wracaj szybko do zdrowia. Będziemy na panią czekać w pracy”.
Po czym wyszedł.
W pokoju zapadła cisza, ciepła, pełna wdzięczności. Sofia położyła głowę na piersi matki i zamknęła oczy.
Po raz pierwszy po długim i ciężkim poranku oboje poczuli, że dziś rozpocznie się nowa podróż.
Lepsza podróż. Podróż warta podjęcia.