Policja podeszła do ich stolika i cisza zapadła niczym gruby koc na całą salę. Ludzie obserwowali z zapartym tchem, jakby wszystko działo się na scenie.
Radu wstał, opierając się o stolik.
Matei cofnął się o krok, bojąc się, że zostanie wzięty za agresora, ale jeden z policjantów gestem nakazał mu zostać.
— Porozmawiajmy po kolei — powiedział agent spokojnie, stanowczym głosem. — Kto sporządził zgłoszenie?
— Ja — odpowiedział Radu, unosząc rękę. — I chłopak. Przykuł moją uwagę.
Wzrok policjanta przesunął się na Mateia.
— Czy może nam pan powiedzieć, co pan dokładnie widział?
Matei wziął głęboki oddech, próbując uspokoić drżenie rąk.
— Widziałem, jak ta pani… jego żona… wyjęła z torebki małą białą butelkę. Dolała czegoś do zupy. Podszedłem jak najbliżej, żeby się upewnić.
Niektórzy klienci wydali z siebie długie „och…”, jakby historia stała się zbyt realistyczna.
Policjant coś zapisał, po czym spojrzał na Nadię.
— Proszę pani, czy ma pani coś do zgłoszenia?
— Tak — odpowiedziała, ważąc każde słowo — Chcę, żeby wyrzucono tego chłopaka. On kłamie. Radu, powiedz im! Powiedz im, że nigdy bym czegoś takiego nie zrobił!
Ale Radu na nią nie patrzył.
Patrzyła na talerz.
— Proszę go wziąć — powiedział cicho. — Proszę wszystko sprawdzić.
Kelner przyniósł zapieczętowany pojemnik, do którego ostrożnie wlano zupę. Cała restauracja obserwowała scenę, jakby była świadkiem procesu.
Podczas gdy policja zapieczętowywała dowody, Nadia opadła na krzesło.
— Nie mogę w to uwierzyć… — mruknęła, ale nie wyglądało na to, żeby zwracała się do kogoś konkretnego.
Matei odsunął się na bok, gotowy do wyjścia. Czuł, że zrobił już wystarczająco dużo – może nawet za dużo. Ale Radu zatrzymał go, dotykając jego ramienia.
— Chwileczkę.
Chłopak odwrócił się przestraszony.
— Proszę pana, ja… Chciałem panu tylko pomóc. Nie chcę żadnych kłopotów.
Radu skinął powoli głową, jakby dźwigał na plecach ogromny ciężar.
— Wiem. I dziękuję. Gdyby nie pan…
Nie dokończył zdania. Nie musiał. Wszyscy wiedzieli, co będzie dalej.
Policja zaczęła zbierać zeznania, a kierownik restauracji starał się uspokoić atmosferę, wymawiając się na prawo i lewo. Na zewnątrz zebrali się już ludzie, ciekawi, co się stało.
Kiedy Matei wyszedł na wieczorny chłód, powietrze wydawało się cięższe niż zwykle. Nie był przyzwyczajony do bycia w centrum uwagi. Ani do wtrącania się w sprawy innych.
Udał się więc do parku niedaleko centrum, gdzie czasami spał na ławce. Nagie gałęzie kołysały się na wietrze, a żółte światła miasta odbijały się na asfalcie.
Nie minęło dużo czasu, zanim usłyszał za sobą kroki.
Odwrócił się zaskoczony.
To był Radu.
„Proszę pana?” zapytał Matei.
„Mówiłem panu, żeby pan poczekał” – odparł mężczyzna, podchodząc. „Chciałem porozmawiać”.
Matei był wstrząśnięty.
— Nie chciałem sprawiać panu kłopotów… Naprawdę nie chciałem…
Radu patrzył na niego długo, jakby próbował przejrzeć go na wylot.
— Chłopcze… ile masz lat?
— Szesnaście.
— Masz rodzinę?
Matei spuścił wzrok.
— Już nie.
Wiatr wiał między nimi, zimny, ostry.
— Idzie pan ze mną — powiedział wtedy Radu tonem, który nie tolerował odmowy. — Nie pozwolę ci spać na ławce, nie po tym, jak uratowałeś mi życie.
Matei spojrzał w górę ze zdumieniem.
— Proszę pana… Ja… Nie mam panu czym zapłacić.
— Nie chcę pieniędzy — westchnął Radu. — Chcę tylko wiedzieć, że jest pan bezpieczny. I jeśli mogę pomóc panu zmienić życie… zrobię to.
Oczy chłopca napełniły się łzami, ale nie pozwolił im spłynąć.
— Dobrze… skoro pan tego chce.
Radu uśmiechnął się po raz pierwszy tego wieczoru.
— Chodź. Odwiozę pana do domu. Od teraz nie jest pan już sam.
Poszli ulicą, ramię w ramię. Mężczyzna, który stracił prawie wszystko, i dziecko, które nigdy nic nie miało.
Ale w słabym świetle latarni droga wydawała się mniej ciemna.
Może po raz pierwszy.
Nie dlatego, że świat stał się lepszy.
Ale dlatego, że przynajmniej na jeden wieczór dwie osoby odnalazły się dokładnie wtedy, gdy najbardziej siebie potrzebowały.